Blog over een Nederlands gezin in Roemenië

Voordat ik er erg in heb zit ik bij thuiskomst, na even in Nederland en België geweest te zijn, gelijk weer in mijn oude, vertrouwde patroon en ritme. Om half zeven loeit de wekker, de kinderen moeten wakker worden gemaakt, ik verzorg het ontbijt en ik breng ze naar school. De laatste schoolweek van het schooljaar 2018/2019 breekt aan. Eenmaal weer thuis ruim ik de ontbijtboel op, zet ik de wasmachine aan (vele wasjes zullen er volgen want in mijn afwezigheid puilt de wasmand uit) en ik doe de afwas. Ter afleiding luister ik naar het laatste nieuws op mijn telefoon. Zie ik dat nou goed? Staat er buiten het hek een politieauto en wat is dat voor busje dat ernaast staat? Ik pak mijn zojuist dichtgeknoopte vuilniszak op en loop ermee naar buiten en gooi hem in de klikko. Nu zie ik het busje goed en ik herken de tekst die op de zijkant ervan geschreven staat. Het behoort toe aan een bedrijf die straathonden oppakt. De honden worden eerst verdooft en daarna in het busje gestopt en n...

Behalve dat je op het Roemeense platteland je kan laten vervoeren met de 'Maxi-Taxi', een minibusje dat dienst doet als streekvervoer, kun je ook proberen om te liften om zo je bestemming te bereiken. Dat gebeurt hier veel. Mensen staan niet met de duim omhoog om je te laten stoppen, maar ze zwaaien met hun arm. Elke dag dat ik op de weg zit zie ik ze staan. De lifters. Het is niet één bepaald type die lift, maar het kan iedereen zijn. Jong, oud, man, vrouw. Alleen mannen of jongens neem ik, als ik alleen in de auto zit, niet mee. Ik kan heus wel stoppen voor een man of voor een jongen, maar ik vind het niet verstandig. Voor vrouwen en meisjes daarentegen stop ik wel. Ook niet altijd, maar als ik er zin in heb om iemand mee te nemen. Soms tref je een leuk iemand aan en soms is iemand minder leuk. Ook prima. Ik laat ze wel altijd voorin plaatsnemen tenzij ze met kinderen zijn of als er meerdere personen zijn. Als er één persoon meerijdt vind ik het niet prettig dat zo i...

Binnenkort verloopt mijn Nederlandse rijbewijs. Dat betekent dat ik een nieuwe nodig heb. Geen Nederlands rijbewijs meer, maar een Roemeens. Wat je moet doen om die te krijgen en waar je die moet ophalen moet je zelf zien uit te vogelen. Ik had al wel eens gehoord dat de politie daarover gaat. De plek die ik het meest voor de hand vond liggen voor het verkrijgen van informatie is de Nederlandse ambassade in Boekarest. Ik belde ze op. Althans, ik dacht dat ik naar Boekarest belde, maar dat was niet het geval. Ik kreeg een medewerkster aan de lijn die in Den Haag bleek te zitten. Gelukkig kon zij mij helpen met mijn vraag. Ze gaf mij het telefoonnummer van de Roemeense RDW zal ik maar zeggen. “Ik heb goed nieuws voor u, zei ze. U hoeft geen rijexamen meer te doen!' Dat is inderdaad een geruststelling. Niet dat ik daar bang voor zal zijn hoor! Met zekerheid durf ik te zeggen dat ik met vlag en wimpel zal slagen voor het Roemeense rijexamen. Als je ziet hoe het er soms aan toegaat in ...

Als in ons dorp de vuilnis wordt opgehaald worden vroeg in de ochtend de kliko's buiten gezet. Er is geen vast tijdstip waarop de vuilnis wordt opgehaald. Soms gebeurt het ergens in de loop van de ochtend en soms gebeurt het pas tegen de avond. Daar is geen peil op te trekken. Soms legen ze eerst de kliko's aan de ene kant van de straat en komen ze uren later terug voor de andere kant. Er zit volgens mij geen systeem in en dat kan mij ook niet schelen. Wat storend is is dat sommige mensen in de buurt hun kliko helemaal tot aan de nok toe vullen met vuilnis waardoor de deksel niet dicht kan. Of er worden lossen vuilniszakken neergezet. Dit is een probleem omdat er veel loslopende honden zijn die, aangetrokken door de geur, aan de zichtbare vuilniszakken trekken en de troep overal heen slepen. Het aangrenzende terrein, waar onze straathond Lopje verblijft, ligt veelvuldig bezaaid met afval. Zo af en toe struin ik dat terrein af met een vuilniszak en dan vind ik resten van produc...

Op 1 november overleed een oom van Mircea op 64 jarige leeftijd aan de gevolgen van kanker. Veel te jong gestorven. Hoe triest is dat? Hij overleed precies drie jaar nadat zijn moeder overleed. Op zondag wordt hij begraven en daar zijn wij bij. Mijn kinderen zouden liever iets anders doen op hun vrije zondag, maar ja, dat heb je helaas niet voor het zeggen. Ik kende deze man ruim 18 jaar en ik was best op hem gesteld. In anderhalf jaar zijn Mircea zijn vader en zijn oom overleden. Gelukkig heeft oma dit niet meegemaakt. Bij het overlijden van Mircea's vader, verleden jaar april, ben ik niet naar de begrafenis geweest. Zelf was hij daar natuurlijk wel bij te samen met zijn zus. Zij waren druk bezig met alle voorbereidingen want bij een Roemeense begrafenis komt veel kijken. Niet alleen koffie en cake, maar hele maaltijden moeten er worden bereid voor genodigden en ook voor de niet genodigden trouwens. Na de ceremonie wordt er flink gegeten én gedronken. Ook is het de gewoont...

Leuk hoor om te leven op het platteland met alles wat de mooie natuur te bieden heeft! Vooral de wilde dieren die ik dagelijks 'live' kan zien. Herten, vossen, wilde zwijnen. Iets minder leuk om ineens twee herten voor je auto te zien opduiken. Gelukkig reed ik niet zo hard waardoor de eerste net voor mijn auto langs schoot. Helaas kreeg ik nummer twee tegen de linker voorkant van mijn auto aan. Wat een klap gaf dat en een deuk! Ik stopte gelijk de auto in de berm en keek, met mijn hart in mijn keel, in mijn achteruitkijkspiegel in de veronderstelling dat ik een dood hert op straat zou zien liggen. Gelukkig was dat niet het geval. Het beest stond op en holde de richting op van waar het vandaan was gekomen. Ik weet dus niet of het ernstig gewond is geraakt want het was al weg. Ik wilde mijn deur openen, maar die zat wat geklemd. Het lukte wel, maar met wat gekraak. Bij thuiskomst heeft Mircea de boel een beetje recht geprobeerd te trekken. Nu kan in ieder geval de deur weer makk...

De school is alweer een aantal weken onderweg en, natuurlijk zou ik bijna zeggen, zijn er wel wat opzienbarende dingen te melden. Zoals Gabriel die huilend de auto instapte toen ik hem van school ophaalde. Hij vertelde mij dat hij een vier had gehaald bij de sportles. 'Een vier, vroeg ik verbaasd? Hoe krijg je dat voor elkaar?' 'Ik was te langzaam met rennen, zei hij. Ik rende negen seconden te langzaam en daar kreeg ik een vier voor. Degenen die wel binnen de tijd liepen kregen een tien. Gelukkig haalde hij wel een tien voor het onderdeel verspringen. Een gemiddelde van een zeven rekende ik snel uit. Nog geen twee dagen later was het opnieuw raak. 'Ik heb verdikkie weer een vier voor sport! Deze keer gooide ik de bal maar vijftien meter in plaats van de minimale twintig meter.'  Niet alle kinderen kunnen kennelijk even goed meekomen met sport want Gabriel was niet de enige met een onvoldoende. Wat een gezever van zo'n leraar is mijn eerste gedachte. Je he...