Blog over een Nederlands gezin in Roemenië

Het is nu volop herfst en we zijn ons nu klaar aan het maken voor de aankomende winter. Was het aan het begin van deze week nog ruim 20 graden, helaas is dat nu niet meer het geval. Het zonnetje scheen gelukkig nog wel gisteren middag, maar geen T-shirt-weer. Wel kon ik goed in de tuin werken. Ik ben bezig geweest om alvast veel leliebollen uit de grond te halen. Aangezien wij nog geen 'bollen-eruithaal'-machine hebben moet dit handmatig gebeuren, maar met de hulp van onze buurvrouw Cristina gaat dit toch redelijk snel. Mircea maakt op dit moment deuren van ijzeren buizen om de grote kassen mee te kunnen afsluiten. Zeker in de kas waar wij nog volop tomaten, paprika's, courgettes en komkommers hebben is het belangrijk dat de kas nu dicht gaat. Dan kunnen mijn gewassen nog doorgroeien en zijn ze beschermd tegen de kou. Wellicht eten wij onze eigen groeten wel tot in december! Bij een klein zonnestraaltje wordt het in de kas meteen lekker warm. Zelfs in de winter. H...

Gistermiddag even gezellig met mijn dochter alleen naar Ploiesti geweest om daar boodschappen te doen. Ze hebben daar nu een nieuwe enorme prullaria winkel, een soort van Action, en daar wordt Alina helemaal wild van! Van speelgoed tot kleding, van huishoudartikelen tot badkamerspulletjes, van schoolartikelen tot opslagdozen, van tasjes tot snoepjes! Werkelijk alles is daar te vinden. Het was voor haar dan ook een feest dat we een cadeautje moesten zoeken voor een jongetje hier uit het dorp. Alhoewel, zelf had ik nog nieuwe soepkommen nodig en sloffen. Die kan je daar dus makkelijk vinden. Ze verheugt zich al nu op de Sinterklaas inkopen die wij daar kunnen gaan doen. Gabi gelooft nog in de 'Goedheiligman'. Dat laten wij nog even zo. Die mag dus niet mee! Dat is maar beter ook! Als je even boodschappen gaat doen in de stad, dan moet je er op rekenen dat je de hele middag kwijt bent. Je kan uren ronddwalen in van die grote hypermarché's. Ploiesti heeft wel een winkelgebied ...

De Roemeense school is dan eindelijk ook weer begonnen. Afgelopen maandag werden wij weer op het schoolplein verwelkomt door het hoofd van de school, maar ook door de burgemeester, de priester met zijn twee hulpen en door de politiechef! Ja, zij staan allemaal paraat om de kinderen en hun ouders welkom te heten voor het nieuwe schooljaar. Het was nu de vierde keer dat ik daar stond met mijn twee kinderen en wederom was er niets van te verstaan. Een enorme slechte geluidsinstallatie! Wel had ik het idee dat ze het hele programma wat hadden ingekort en al snel konden wij met de kinderen mee naar hun nieuwe klas. Alina en Gabriel zitten nu een gang van elkaar verwijderd, zodat zij elkaar in de pauze ook eens kunnen opzoeken. Verder spelen ze lekker ook veel buiten in de pauze. In het gebouw waar Gabi verleden jaar zat kon dat absoluut niet. Er was een piepklein tuintje. Hij werd gedwongen om op de gang te spelen, want hij zat ook nog bovenin dat gebouw. Gelukkig is dat nu anders en is hie...

Afgelopen week bezoek gehad van een Wwoofer (World Wide Opportunities on Organic Farms; iemand die ons komt helpen op vrijwillige basis tegen kost en inwoning). Richard uit de VS, maar sinds een jaar woont hij in Roemenië. Een ontzettend aardige en enthousiaste man die lekker doorwerkte en leuke verhalen te vertellen had. Niet zo iemand waarbij je het gesprek voortdurend gaande moet houden. Integendeel! Hij sliep in de grote tent die ik verleden jaar heb aangeschaft. 'In tijden heb ik niet zo lekker geslapen' liet hij mij weten .Hij zijn privacy en wij ook onze privacy! Hij wil dolgraag nog eens terugkomen, liet hij ons weten. Hij had het al over oktober. Ik zei dat hij dan maar op de slaapbank moest slapen in de woonkamer, maar hij liet mij weten dat hij zelfs met een dik pak sneeuw in de VS in een tent heeft geslapen! Echt een 'outdoor' man! Hier woont hij in Roemenië in de stad in een flatgebouw. Hij wil af en toe echt even naar de 'countryside'. Nou, bij ...

Wij wonen alweer ruim drie jaar hier in Roemenië en al hebben wij in ons huis zeeën van ruimte, in vergelijking met waar wij eerst in Amsterdam woonden, wij hebben nog niet voor ieder een aparte slaapkamer. Wij slapen nog steeds op één slaapkamer met zijn vieren. Nu gaat dat prima, maar natuurlijk willen de kinderen hun eigen plekje. Zeker Alina zou dat heel graag willen. In de woonkamer hebben de kinderen wel allebei een hoek voor hunzelf. Gabi heeft een hoek waar al zijn speelgoed staat uitgestald (af en toe strijd om het opruimen!) en Alina heeft een hoek waar ze een bureautje heeft met haar spulletjes. Omdat wij toch veel buiten bezig zijn, hebben ze toch wel hun eigen plek. Maar echt een eigen slaapkamer zou fijn zijn, maar ja, wij kunnen niet alles tegelijkertijd aanpakken. Deze zouden hier op de eerste etage gebouwd moeten worden. De kassen hebben gewoon voorrang. Die moeten in orde zijn. Daar verdienen wij onze boterham mee. De muren van onze huidige slaapkamer zagen e...

Het is alweer even geleden dat ik van mij heb laten horen op mijn blog. Wij hebben het maar druk gehad met de lelies (knippen, inpakken, verkopen). De maand juli was een razend drukke en toch best wel een stressvolle maand. De lelies waren klaar en moesten geknipt, ingepakt en verkocht worden. Gelukkig kregen wij hulp van een jong stel dat hier iets verderop woont. Zij boden aan om ons te helpen met bloemen verkopen. Die vrouw kende ik al wel. Zij is de moeder van een jongetje waar Gabriel wel vaker mee speelt. Zo gebeurde het dat Mircea, mijn schoonmoeder en het jonge stel naar Boekarest reden, met twee auto's, om daar op de markt de lelies te verkopen. Die bloemenmarkt is eigenlijk niets anders dan een hele lange straat waar allerlei kwekers en bloemenhandelaren op een rijtje zitten te verkopen en  te handelen, 24/7. De kopers van onze bloemen zijn dus veelal de handelaren die daar zo ongeveer op die markt wonen, en verder eigenaren van bloemenwinkels. Een blik geworpen op ...

Het is hoogzomer en wij zitten midden in een hittegolf. Al weken, wat zeg ik, al maanden, is het warm, maar de laatste twee weken hebben wij echt te maken met temperaturen die oplopen tot boven de 35 graden. Lekker zou je zeggen, maar voor ons toch echt te heet. De kinderen genieten ervan. Die liggen veelvuldig in het zwembadje en zoeken daar hun verkoeling of blijven vooral binnen. Lekker spelen of zittend achter een beeldschermpje. Wij moeten in deze periode flink doorwerken. De lelies staan op springen en moeten geknipt, samengebonden, ingepakt en verkocht worden. Dat verkopen gebeurt nu vooral in Boekarest, bij de groothandel daar. 's Avonds rijdt Mircea met een auto vol bloemen erheen om daar vervolgens de hele nacht, en een klein deel van de ochtend zijn waar aan man aan de man te brengen. Gelukkig helpt zijn moeder mee en krijgen wij sinds kort ook hulp van buren die iets verderop wonen. Het zijn de ouders van een vriendje van Gabriel. Als zij weg zijn logeert dat vriendje...