Blog over een Nederlands gezin in Roemenië

Eindelijk lijkt de lente dan echt door te breken. Met een temperatuur van 25 graden is het een zonovergoten zondag. Bijna de hele ochtend en het begin van de middag heb ik gespendeerd aan het wieden van het onkruid tussen de lelieplanten. Mircea stort beton voor de te bouwen kas. De kinderen spelen lekker in de tuin en maken nu hun huiswerk buiten aan tafel onder de perenboom. Gabriel kreunt en steunt omdat hij het maken van huiswerk bijna de ergste bezigheid vindt die er bestaat. Waar Alina altijd zo lekker vlijtig is, is hij dat zó absoluut niet! Alles staat in deze periode zo prachtig in bloei.  Dit met dank aan de vele regenbuien van de afgelopen weken! We hebben een werkzame, maar toch relaxte zondag. Een paar mooie 'lentekiekjes' bijgevoegd:  de eigenaar drinkt een biertje in het café aan de overkant. De paarden moeten even wachten! de broeikas wordt in orde gemaakt. Hierin zitten eieren van fazanten, kippen en parelhoenders. Over een aantal weken moeten ...

Pasen in Roemenië: Een paar dagen geleden de wekelijkse boodschappen gedaan in Valenii de Munte. Dit is een leuk bergstadje op zo'n 17 km bij ons huis vandaan. Via een hele mooie route, een kronkelweg door de bergen, bereik je dit plaatsje. Ik vind het altijd leuker om hier mijn boodschappen te doen dan in Ploiesti, maar goed, in Ploiesti komen we gewoon vaker en daarom doen we daar de boodschappen. Wij waren niet de enige die op deze druilerige en koude woensdag hadden besloten een boodschapje te gaan doen. Je merkt wel dat de Pasen eraan komt en mensen massaal gaan inslaan voor het Paasdiner of de barbecue. De lammetjes, die een aantal dagen geleden nog in grote hoeveelheden over de velden liepen met de schapen erbij, zijn nu wel en-masse geslacht. Zij worden hier met Pasen veel gegeten. In de supermarkt lagen enorme pakken met lamsvlees. Wij zijn niet zo dol dit vlees en laten het graag aan ons voorbij gaan. Wij eten onze net aangeschafte Parelhoender wel op, aangezien die z...

De lente is begonnen: De lente is aangebroken en daarmee zijn ook de buitenactiviteiten weer in volle gang. De bloembollen zijn in no time geplant (lang leve onze plantmachine) en nu zijn de fruitbomen aan de beurt om gesnoeid te worden en aan de onderkant van de stam wit geverfd te worden. Dit verven schijnt de insecten tegen te houden. Wel moeten de bomen binnenkort ingespoten worden met een chemisch goedje aangezien een of ander beest wel al kans gezien heeft om veel van de takken aan te tasten. Ook moeten we ervoor zorgen dat de hazen of konijnen niet meer aan onze, net geplante, fruitbomen zitten. Willen we mooi fruit krijgen dan moet dit inspuiten (helaas) gebeuren. Ook wil ik de aankomende zomer weer mijn heerlijke pruimen-, peren- en perziken-jam maken, maar dan wel zonder al die vreselijke wormpjes erin! Ik moest elk stuk fruit afzonderlijk opensnijden om te zien of er niet iets van leven in zat. Zo direct kan ik het gewoon plukken, het wassen en het in een pan met water g...

Wat heerlijk na een week lang alleen druilende regen en kou ineens weer dat zonnetje en een aangename temperatuur. Eindelijk krijgt de modder de kans en tijd om gewoon in de grond te zakken. De vogels zingen weer en zelfs al kikkers in de verte gehoord. De lente lijkt er nu echt aan te komen. Afgelopen week zat ik alleen hier op ons erf omdat Mircea met vriend Bogdan een weekje naar Nederland was vertrokken om weer het een en ander aan te schaffen (denk aan ploeg, frees en een koelcel). Het was was wel heel erg alleen. Natuurlijk was ik samen met de de kinderen, maar goed die gaan 's ochtends naar school en  liggen 's avonds om acht uur alweer op een oor. Ja, want per slot van rekening gaat elke ochtend de wekker om 6.15 uur om toch om 7.45 uur in de schoolbanken te zitten. Kwam ook nog bij dat we allemaal snipverkouden waren en ik nog griepverschijnselen had. Kortom een weekje om snel te vergeten. Op zaterdagochtend 8 maart, Vrouwendag, een belangrijke dag hier, werd ik ver...

Keerzijde van de winter Zo kijk je nog aan tegen een kudde schapen die heerlijk lopen te grazen en nog geen week later ziet het landschap er zo uit: Een enorm pak sneeuw waar zelfs de grote kas niet tegenop gewassen is. In elkaar gestort. Door het enorme gewicht zijn de buizen geknakt. We kunnen niets anders doen dan het zo maar laten. In het voorjaar deze slopen en er een andere voorin de plaats zetten! 

Het nieuwe jaar is aangebroken. De feestdagen liggen voor mijn gevoel alweer ver achter ons. Nu vol goede  moed aan de slag in het nieuwe jaar. Met kerst hier thuis een traditioneel Roemeens gerecht gemaakt: Sarmale (zie google voor het recept, wel zo makkelijk). Dit zijn rolletjes gehakt met rijst in zuurkoolbladeren gerold. Dit eet je meestal met Mamalige en Smantana (maispap; polenta en crème fraîche). Hierbij mag een hete paprika of iets zuurs (augurkje, uitje,bloemkooltje) niet ontbreken. Heerlijk. Mircea had gekookt. Hij had een goede vriend van vroeger met zijn vriendin uitgenodigd om dit bij ons op eerste kerstdag te komen opeten. De tweede kerstdag zijn we bij oom en tante en grootmoeder (dus overgrootmoeder van Gabriel en Alina) in Ploiesti geweest. Ook daar weer aan de Sarmale (beduidend vetter dan die bij ons thuis; druipend in de olie!) en kregen we heel veel bbq vlees op ons bord. Ja, als je hier ergens gaat eten dan krijg je dat in overvloed. ’s Avonds hoefde wij...