Blog over een Nederlands gezin in Roemenië

Het is Pasen in Roemenië. Een weekje later dan in Nederland. Het weer is prachtig. Op eerste Paasdag hebben wij genoten van onze welverdiende rust. Mircea is met Gabriel gaan vissen in de buurt. Toch waren zij snel terug omdat het water te troebel leek. Een ander plekje waar zij waren lag vol met vuilnis. Zelfs tot in de boomtoppen lagen plastic zakken. Dat is niet een plekje waar je 'idyllisch' gaat zitten vissen. Op sommige plekken ligt hier toch zoveel vuilnis verscholen. Aan de zijkant van een weg waar ik elke dag langskom ligt veel vuilnis. Een vrouw uit de buurt vertelde mij dat het daar niet, of bijna nooit, wordt schoongemaakt omdat deze weg op de gemeentegrens ligt. De gemeentes betwisten bij welk dorp de weg hoort en zo wordt er kennelijk niet naar omgekeken. Ik vind dit trouwens verbazingwekkend. De burgemeester moet die rotzooi toch ook zien? Ook bij ons voor de deur vind ik geregeld troep. Ik pak deze troep dan wel op en gooi het in de vuilnisbak. Op het terrein na...

Vanmorgen moest ik naar de belastingdienst in de stad om te betalen voor mijn driemaandelijkse contributie voor de ziektekostenverzekering. Ik had thuis netjes mijn geld uitgeteld en bij aankomst in het belastingkantoor liep ik direct op de kassa af waar ik de vertrouwde dames zag zitten in hun kleine kantoor. Voor hoeveel maanden ik wilde bijbetalen wilde de dame weten die in het hokje aan de rechterkant zat? Ik zei dat ik voor de maanden april, mei en juni wilde betalen en zij begon heftig op haar toetsenbord te tikken. Zij printte twee vellen papier uit en gooide deze binnendoor over naar haar collega die achter een bureau tegenover haar zat. Ik moest bij deze collega betalen, dus zette ik één stap naar links en stond nu voor het hokje van de collega. Ook zij begon wat in haar computer te rommelen en noemde vervolgens een bedrag dat echt veel hoger was dan waar ik op had gerekend. Het was bijna het dubbele bedrag. 'Dit moet een vergissing zijn, zei ik. Ik betaal maar voor dr...

Dit zag ik vanmorgen toen ik naar huis reed. Herten op een besneeuwd veld. Heel bijzonder.

Vandaag is het volgens mij officieel het begin van de lente. Hier is het nog verre van lente. Dat was de afgelopen twee weken wel anders. Toen werden wij getrakteerd op prachtig lente-achtig weer. De narcissen en de krokussen schoten de grond uit. De knoppen van de bomen leken op springen te staan. Zaterdag zaten wij nog te genieten van een heerlijke zachte lente temperatuur, maar zondag sloeg het weer compleet om. Een temperatuurverschil op sommige plekken in Roemenië van wel 20 graden binnen 24 uur! Als klapper op de vuurpijl kregen wij er vanaf maandag ook nog een pak sneeuw bij. Vanmorgen bracht ik de kinderen naar school en omdat het gisteravond flink begon te sneeuwen, waren sommige wegen, niet allemaal, bedekt met een dikke laag sneeuw. Het eerste stuk van de weg was goed begaanbaar. De ellende begon toen ik net een rotonde van een wat grotere, doorgaande weg was gepasseerd. Deze weg was werkelijk spiegelglad. Het verkeer reed gelukkig heel rustig. Het was achter elkaar aan rijd...

Ik weet dat wij geen straathonden zouden moeten voeren. Waar houdt het op? Ik heb zelf vier honden, één kater, één poes en nog een hele zwik kippen, hanen, parelhoenders en fazanten te voeden. Mircea zegt altijd dat ik echt niet de beesten buiten op straat eten moet geven want dan worden het er steeds meer die zich voor je deur verzamelen. Toch is hij altijd degene die over stag gaat en de honden iets te eten geeft. Hij kan het leed vaak niet aanzien. Dan blijft zo'n hond natuurlijk terugkomen. Dat zou ik ook doen als ik een hond was.  In ieder geval hebben wij al ruim een jaar twee mannetjes honden voor het hek lopen die elke dag om eten komen vragen en dat van ons krijgen. De kinderen krijgen gelukkig van school elke dag broodjes mee naar huis en die geef ik aan de honden. Je ziet een duidelijke rangorde bij deze twee honden. Degene die hier als eerste is gekomen, Lopje genaamd, is de baas. Die pakt ook het eten af van de jongere hond, Ollie genoemd door de kinderen, dus bl...

Na een gezellig weekje op bezoek te zijn geweest bij familie en vrienden in Nederland en België, viel ik bij thuiskomst gelijk met mijn neus in de boter. De ochtend na mijn terugkomst moest ik met de auto naar de garage. Er was iets dat niet goed zat en dat moest worden gerepareerd. Ik bracht die ochtend de kinderen naar school en daarna reed ik gelijk door naar de garage waar ik mijn auto ter reparatie achterliet. Mircea haalde mij met de bus op en wij reden naar Ploiesti waar wij moesten zijn voor het een en ander. Het had die nacht ervoor licht gesneeuwd. De wegen waren bedekt met een dun laagje sneeuw waar je prima overheen kon rijden. Toch duurde het niet lang voordat er die ochtend enorme sneeuwvlokken uit de hemel kwamen vallen en alles binnen de kortste keren onder een dik pak sneeuw was bedekt. Nog voordat de school uit was, was mijn auto klaar en kon ik die ophalen. Mircea zette mij bij de garage af en ik reed door de sneeuw naar school om Gabriel op te halen. Voor Ali...