Doorgaan naar hoofdcontent

Onze straathonden

Ik weet dat wij geen straathonden zouden moeten voeren. Waar houdt het op? Ik heb zelf vier honden, één kater, één poes en nog een hele zwik kippen, hanen, parelhoenders en fazanten te voeden. Mircea zegt altijd dat ik echt niet de beesten buiten op straat eten moet geven want dan worden het er steeds meer die zich voor je deur verzamelen. Toch is hij altijd degene die over stag gaat en de honden iets te eten geeft. Hij kan het leed vaak niet aanzien. Dan blijft zo'n hond natuurlijk terugkomen. Dat zou ik ook doen als ik een hond was. 
In ieder geval hebben wij al ruim een jaar twee mannetjes honden voor het hek lopen die elke dag om eten komen vragen en dat van ons krijgen. De kinderen krijgen gelukkig van school elke dag broodjes mee naar huis en die geef ik aan de honden.
Je ziet een duidelijke rangorde bij deze twee honden. Degene die hier als eerste is gekomen, Lopje genaamd, is de baas. Die pakt ook het eten af van de jongere hond, Ollie genoemd door de kinderen, dus blijf ik er altijd bij als ik ze eten geef. Dit om ervoor te zorgen dat Ollie rustig kan eten. Lopje is namelijk razendsnel met het eten in zijn mond proppen en Ollie is duidelijk een stuk slomer. 'Survival of the fittest' zullen wij maar zeggen. 

Lopje voelde zich de afgelopen week met die ijzige kou duidelijk niet lekker. Hij lag aan de overkant van de weg onder het afdakje van de waterput. Het sneeuwde, het waaide en het was ijzig koud. Echt guur winterweer. Hij lag daar niet beschermd tegen de kou en de wind. Ik hoef mijn hoofd maar boven het hek uit te steken of Lopje weet niet hoe snel hij voor mijn neus moet staan. Nu was dat niet het geval. Ollie daarentegen stond er wel vrolijk kwispelstaartend. Hij leek weinig last te hebben van de kou en de sneeuw.
Ik liep naar Lopje toe en zag dat hij gelukkig op iets van stro lag, maar wel in de sneeuwstorm. Hij wilde niets eten. Het brood dat ik voor hem neerlegde raakte hij niet aan. Op zulke momenten breekt je hart, maar je kan niet zoveel. Er zijn veel beesten die de kou moeten trotseren. Een dag later zat hij op het terrein naast ons huis tegen een boom aangeleund. Hij bewoog wat heen en weer en leek af en toe om te vallen. 
Er zijn mensen hier in de buurt die het niet eens zijn dat wij die twee honden eten geven. De honden blaffen naar voorbijgangers, maar doen verder niets. Ik denk dat sommige mensen in de buurt vinden dat wij de beesten binnen ons hek moeten nemen. Daar valt best iets voor te zeggen, maar aan de andere kant hebben wij die honden niet als puppy als grof vuil op straat gegooid en zorgen wij er wel voor dat onze honden zich niet (voortdurend) vermenigvuldigen. Ons wordt het straathonden probleem ons wel in de schoot geworpen.

Nog steeds sneeuwde het en stond er die gure wind. Mircea stelde voor om een soort afdakje voor Lopje te creëren. Dat afdakje werd uiteindelijk een mooi hok dat binnen de kortste keren in elkaar was gezet. Fijn zo'n handige man! In het begin durfden Lopje en Ollie er nog niet in te gaan, maar nu lijken zij daar, om de beurt, hun plekje gevonden te hebben. Ook al zouden zij er niet veel gebruik van maken, het geeft mij toch een rustig gevoel dat zij een plekje hebben waar ze kunnen schuilen. Het gaat ook meteen weer iets beter met Lopje. Hij staat in ieder geval weer voor mijn hek te bedelen om eten. 
Gelukkig trekt de kou zo langzamerhand het land uit en maakt het plaats voor warmere temperaturen. Ik kan niet wachten op de lente. 

Een vriendin van mij heeft via een Roemeense organisatie (Facebook: Adapost Caini Targu Frumos) een heel lieve hond uit Roemenië geadopteerd. Als je er aan denkt om een hond te nemen kun je misschien eens overwegen om een straathond uit Roemenië te adopteren. Keuze genoeg lijkt mij zo. Er zijn veel organisaties die zich hiermee bezighouden. Even googelen en je vindt er genoeg. 











Reacties

Populaire posts van deze blog

Er is een tijd van komen.......

Na veel wikken en wegen hebben wij de knoop doorgehakt en besloten om in 2019 terug te willen keren naar Nederland. Ik moet eerlijk toegeven dat ik hier nooit echt goed heb kunnen aarden. Ik mis Nederland en ik mis mijn familie en vrienden. Het is hier prachtig en dat realiseer ik mij, maar het leven op het platteland is niet voor mij weggelegd. Of het iets voor je is weet je pas als je het hebt geprobeerd. En dat hebben wij gedurfd door in 2012 de stap te nemen en naar Roemenië te verhuizen.
Er zijn zeker hele mooie en dierbare momenten geweest de voorbije jaren en die koester ik enorm.
Het zal niet makkelijk worden om terug te keren naar Nederland. Dat realiseer ik mij. Hoe je het ook went of keert zijn wij toch erg verwend met de ruimte, het middenin de natuur wonen en het prettige klimaat. Natuurlijk gaan wij dat missen.
Het belangrijkste is werk vinden en een plek om te wonen in Nederland. Mocht je weten waar wij een appartement of huis kunnen huren (of tijdelijk op een huis/ap…

Verwerpelijk

Allebei mijn kinderen nemen geen deel aan de godsdienst lessen op school. De reden waarom heb ik al eens uiteen gezet in een eerdere post, maar ik zal het nogmaals vertellen. Wie weet is het je ontschoten?
De godsdienstlessen worden gegeven door twee mannen. Een tweeling. Ik schat dat ze al ruim de vijftig gepasseerd zijn, maar soms is de leeftijd van de Roemeen moeilijk in te schatten. Misschien zijn ze midden dertig of in de veertig. Ik weet het simpelweg niet. In ieder geval houden ze er, in mijn ogen, stuitende ideeën op na en is dat de reden geweest om mijn kinderen daar niet mee in aanraking te laten komen (Alina zou in de hel komen omdat zij niet is gedoopt; dit zei de leraar tegen haar in de klas,  Roemeens Orthodox geloof is het enige 'echte' geloof, de andere religies zijn daaraan ondergeschikt; ons huis zou vlam vatten door een blikseminslag als wij niet op gezette tijden zouden vasten. Een kleine selectie voorbeelden van de gedachtegangen van deze heren).
De ene he…

Roemeens Pasen

Het is Pasen in Roemenië. Een weekje later dan in Nederland. Het weer is prachtig. Op eerste Paasdag hebben wij genoten van onze welverdiende rust. Mircea is met Gabriel gaan vissen in de buurt. Toch waren zij snel terug omdat het water te troebel leek. Een ander plekje waar zij waren lag vol met vuilnis. Zelfs tot in de boomtoppen lagen plastic zakken. Dat is niet een plekje waar je 'idyllisch' gaat zitten vissen. Op sommige plekken ligt hier toch zoveel vuilnis verscholen. Aan de zijkant van een weg waar ik elke dag langskom ligt veel vuilnis. Een vrouw uit de buurt vertelde mij dat het daar niet, of bijna nooit, wordt schoongemaakt omdat deze weg op de gemeentegrens ligt. De gemeentes betwisten bij welk dorp de weg hoort en zo wordt er kennelijk niet naar omgekeken. Ik vind dit trouwens verbazingwekkend. De burgemeester moet die rotzooi toch ook zien? Ook bij ons voor de deur vind ik geregeld troep. Ik pak deze troep dan wel op en gooi het in de vuilnisbak. Op het terrein n…