Blog over een Nederlands gezin in Roemenië

Soms komt een van de kinderen met een grappig of opmerkelijk verhaal van school thuis en vertelt daar dan over. Deze keer had Gabriel een grappig voorval. Als een kind op school in Roemenië jarig is, dan worden er meestal chocolaatjes getrakteerd. De jarige job deelt dan de chocolaatjes aan de klasgenoten uit die daar steevast een zoen op de wang voor teruggeven. Niet die ingewikkelde en tijdrovende traktaties die ik in Nederland in elkaar heb zitten flansen. Meestal een servetje met een strikje eromheen met een doosje rozijnen en een flesje bellenblaas erin. Vooral geen snoep, maar een verantwoorde, redelijk gezonde inhoud. Een twintigtal kaartjes met de naam van één van mijn kinderen erop en welke leeftijd hij of zij had bereikt schreef ik er dan handmatig bij en deze bevestigde ik dan met een leuk strikje aan deze traktatie. Met een doosje van de KFC (fasfoodrestaurant) kwam Gabriel onlangs heel blij de school uitgelopen. "Hè, wat doe jij nou met een doosje van de KFC...

Was ik net bijgekomen van het pittige autoritje van het afgelopen weekend, kreeg ik maandag opnieuw de schrik van mijn leven. Aan het begin van de avond verliet ik mijn huis om naar een ouderavond van Gabriel zijn klas te gaan in een stadje 10 km verderop. Het was donker. Ouderavonden heb je hier regelmatig. In ieder geval vaker dan ik mij kan herinneren van de Nederlandse school. Ik rijd liever geen auto in het donker in Roemenië en ik doe het alleen als het echt moet. Meestal neemt Mircea de ouderavonden in de winter voor zijn rekening, maar hij zit tegen een deadline aan met bekledingsklus van een auto. Hij moest echt doorwerken. Vandaar dat ik ging. Het tweede dorp waar ik die avond binnen reed is een dorp waar aan het begin ervan veel mensen wonen die paarden bezitten. Deze paarden worden ingezet om houten karren voort te trekken. De mensen lopen er vaak midden op straat bij gebrek aan stoepen. Er is volgens mij in dit dorp één stoep en die loopt over de brug. Helaas laten mense...

Alina deed mee aan een landelijk concours (competitie) van de Franse taal. In Roemenië zijn ze dol op concours. Voor elk vak kan je wel meedoen aan een concours. Op een middelbare school in de Roemeense stad Ploiesti waren veel kinderen uit de regio bijeen gekomen om een Frans gedicht uit hun hoofd op te zeggen. Zo ook Alina. In haar geval was het een fabel van Jean de la Fontaine (de krekel en de mier). De afgelopen weken werd er flink op geoefend in de Franse les en uiteindelijk werden er vier kinderen uitgekozen die mee mochten doen. Zo ook Alina. Zij vind Frans een hele leuk vak op school en het gaat goed. Doordat er meerdere kinderen naar Ploiesti moesten vroeg een klasgenootje aan haar of zij en ik met hem en zijn moeder mee wilde rijden? Nou, dat wilden wij wel. Ik vond het prettig om een keertje niet te hoeven rijden. Niet uit te zoeken waar die school precies was. Niet een parkeerplek te hoeven zoeken. Gewoon lekker achterover zitten en mij rond laten rijden. Op het afgesproke...

Ons bezoek aan het dorpje Valea Plopului verleden week (met de Roemeense stichting 'Modelam Inimi'). Een priester heeft hier een gemeenschap gevestigd waar weeskinderen en alleenstaande moeders met kinderen worden opgevangen. Wij hebben daar voornamelijk levensmiddelen heengebracht. Wij werden verwelkomt met een lunch in de grote eetzaal met vele bewoners. Het was zondag en er was veel bezoek van buitenaf. Wij waren met de organisatie niet de enige die spullen kwamen brengen. Er waren er meerdere. Onder de foto's vind je een filmpje dat het programma Metropolis een aantal jaren geleden over dit dorp heeft uitgezonden. 

Vanmorgen een aflevering van De Wandeling zitten kijken (uitgezonden op 11-11). Deze keer werd een Nederlandse vrouw geportretteerd die samen met haar man in het noordwesten van Roemenië woont. Een mooi portret. Zeker de moeite waard om te kijken.  Terug te kijken op npo.nl

Van een kennis kreeg ik een uitnodiging of ik aanwezig wilde zijn bij een vergadering van haar liefdadigheidsorganisatie in een plaatselijk restaurant. Ik heb mij als vrijwilliger aangesloten bij deze organisatie en afgelopen kerst heb ik geholpen met het uitzoeken van kleding en speelgoed dat naar hulpbehoevende gezinnen in de omgeving werd gebracht. Dat is eigenlijk de enige keer dat ik daadwerkelijk iets voor deze organisatie heb gedaan. Zij heeft mij wel nog eens uitgenodigd voor het een of ander, maar dat was geloof ik net een keer dat ik niet kon. Waarschijnlijk had ik toen bezoek uit Nederland of zoiets. Ik vroeg of Alina het leuk vond om mee te gaan en dat wilde zij best. Bij aankomst in het restaurant waren er veel dames. Ja alleen maar dames! Wij namen plaats aan een lange tafel en kregen meteen een drankje aangeboden. Tevens kreeg ik een menukaart onder mijn neus geschoven. Oh, wat was hier nou de bedoeling van? Ik dacht dat wij een vergadering hadden over de organisatie, m...

Eindelijk is ons bestelde hout gekomen. 3 Weken later dan ons werd beloofd. Een erg onhandig tijdstip omdat het een hele dag en een hele nacht heeft geregend. Op het moment dat ik dit blog schrijf komt het nog steeds met bakken uit de hemel. Als het hout eerder was gekomen, zoals in de planning lag, hadden wij alle tijd gehad om het te zagen in een heerlijk zonnetje en in een aangename temperatuur. Nu moeten wij wachten tot de ergste regenbui voorbij is. Gelukkig konden wij wel al eerder onze dode perenboom in de voortuin kappen en in stukken zagen. Dit gebeurde wel in het herfstzonnetje. Ik ben blij dat het hout er is want het geeft een onveilig gevoel om het niet te hebben. Je hoort verhalen van mensen die hout bestellen en dat de verkoper deze mensen eerst aan het lijntje houdt en vervolgens helemaal niets meer van zich laat horen. In deze drukke periode moet je dan op zoek naar iemand die wel te vertrouwen is en je het hout daadwerkelijk levert. Waarschijn...