Blog over een Nederlands gezin in Roemenië

De zomer loopt zichtbaar op zijn eind. Aan de temperatuur voel ik het niet want het is loeiheet, maar ik zie het in de verandering van de natuur. De bladeren kleuren langzaam geel en je ruikt het gewoon. De herfstgeur herken ik zo langzamerhand na zes jaar in Roemenië te wonen. Overal zie je vrachtautootjes beladen met hout af en aan rijden. De plattelands bevolking maakt zich zo langzamerhand op voor de naderende herfst en winter en de meeste mensen stoken op hout. Overdag ruik je vele houtvuren. In  de tuin maakt men een groot vuur waarboven een enorme pan hangt. Hier pruttelen de eigen tomaten in die vervolgens ingemaakt worden en dienen als basis voor soepen en sauzen. Ik heb zelf ook veel tomaten laten pruttelen in de pan alleen stond mijn pan op het gasfornuis.  Het uiteindelijke resultaat ligt in zakjes in de vriezer. Ik kom er waarschijnlijk niet de hele winter mee door, maar ik kom een heel eind. Nu nog de overgebleven tomaten, aubergines, paprika's en boontjes uit...

Dit is wat wij niet echt kennen in Roemenië: onstabiel zomerweer.

Weer terug op Roemeense bodem na een paar dagen in Berlijn geweest te zijn. Wat een fijne en relaxt ogende stad is dat. Al twee keer eerder was ik er geweest, maar deze keer was het bezoek op de een of andere manier intenser dan de vorige keren. Het leek wel herfst toen wij er waren, maar dat mocht de pret absoluut niet drukken. Het was hier in Roemenië zo knoert heet voordat wij naar Berlijn gingen dat ik het eigenlijk best prettig vond dat het niet warm was tijdens ons verblijf daar. Wij slenterden door de stad, bezochten een hele mooie fototentoonstelling van de fotograaf Irving Penn. Wij zijn naar het Holocaust monument geweest wat ik niet zo indrukwekkend vond als ik had gedacht. Het leek meer op het 'I Amsterdam' teken dat je ziet op het Museumplein waar toeristen foto's van elkaar maken dan dat ik het idee kreeg dat je hier stilstond bij de joden vervolging. Schoolkinderen gebruikten deze plek ook om er verstoppertje te spelen. Daar leent het monument zich dan oo...

Zo trots als een pauw en zo geëmotioneerd keek ik naar mijn zoon die in het plaatselijke theater (casa de cultura) een lied van Ed Sheeran 'Happier' zong. In zijn eentje op het podium met een microfoon in de hand. Daar stond mijn lieve mannetje heel stoer te wezen. De hele week werd er in zijn klas geoefend voor de jaarafsluiting. Gedichtjes werden uit het hoofd geleerd, een toneelstukje werd er in elkaar gezet en liedjes werden uitgezocht en geoefend. Er waren een aantal kinderen die iets solo mochten zingen, maar Gabriel zat daar niet bij. Op een middag vroeg Gabriel of ik de volgende dag met zijn juf wilde gaan praten om haar te vragen of hij ook een liedje solo mocht zingen. 'Waarom vraag je het juf zelf niet, vroeg ik hem?' 'Ik ben bang dat juf nee zegt tegen mij. Tegen jou durft zij dat vast niet te zeggen was zijn antwoord.' De volgende ochtend liep ik naar juf toe en vroeg haar of hij inderdaad ook iets solo mocht zingen. Zij was meteen enthousiast. ...

Het schooljaar zit er bijna op. Het is de laatste schoolweek en vrijdag barst de zomervakantie los. Gabriel neemt aan het einde van dit schooljaar afscheid van zijn juf waar hij vijf jaar lang les van heeft gehad. Time flies! Van groep 0 tot en met groep 4. Volgend schooljaar krijgt hij meerdere vakken en zal elk vak door een andere meester of juf worden gegeven. Het is niet zoals in Nederland dat de hele klas elk uur verhuisd, nee, hier komt de leerkracht naar de klas toe. Dat is wel zo rustig voor de kinderen die in hun klaslokaal blijven zitten. Er moest natuurlijk een afscheidsfeestje komen na vijf jaar. Hierover werd gesproken op een ouderavond waar allerlei ideeën over en weer gingen. Eén van de ideeën was om naar een hotel te gaan ergens in de bergen en daar dan een nachtje blijven logeren. Dat was een best prijzig reisje voor veel ouders. Dit zou betekenen dat er een heleboel kinderen uitgesloten zouden worden. Ik ben nooit zo'n enorme prater tijdens de ouderavond...

Allebei mijn kinderen nemen geen deel aan de godsdienst lessen op school. De reden waarom heb ik al eens uiteen gezet in een eerdere post, maar ik zal het nogmaals vertellen. Wie weet is het je ontschoten? De godsdienstlessen worden gegeven door twee mannen. Een tweeling. Ik schat dat ze al ruim de vijftig gepasseerd zijn, maar soms is de leeftijd van de Roemeen moeilijk in te schatten. Misschien zijn ze midden dertig of in de veertig. Ik weet het simpelweg niet. In ieder geval houden ze er, in mijn ogen, stuitende ideeën op na en is dat de reden geweest om mijn kinderen daar niet mee in aanraking te laten komen (Alina zou in de hel komen omdat zij niet is gedoopt; dit zei de leraar tegen haar in de klas,  Roemeens Orthodox geloof is het enige 'echte' geloof, de andere religies zijn daaraan ondergeschikt; ons huis zou vlam vatten door een blikseminslag als wij niet op gezette tijden zouden vasten. Een kleine selectie voorbeelden van de gedachtegangen van deze heren). De ene h...

Het is weer 'Saptamana Altfel' op de Roemeense school van de kinderen. Dat betekent geen normale lessen, maar leuke dingen ondernemen als klas. Knutselen, uitstapjes maken. Gewoon een leuke week. Even weg uit de sleur van alledag. Voor zowel Gabi als voor Alina stond er een excursie op het programma. Alina zou twee aparte dagen ergens naartoe gaan en Gabriel zou twee aaneengesloten dagen met een hotelovernachting op stap gaan. Alina bezocht op dag één de citadel van Rasnov, in de buurt van de stad Brasov en de andere dag werd een klimpark aangedaan met kabelbanen, klimmen in bomen net ergens onder Boekarest. Lekker sportief in ieder geval. Voor Gabriel was, te samen met een aantal andere klassen, een tripje naar de Donau gepland in het zuidwesten van Roemenië tegen de Servische grens aan. Niemand uit zijn klas wilde meegaan, maar Gabriel wilde wel en gaf zichzelf op voor deze trip. Hem werd verteld dat er geen ouder met hem mee kon omdat daar geen plek meer voor was in de bus....