Doorgaan naar hoofdcontent

Een 'donkere' kerst

Om te beginnen: Een heel mooi en liefdevol 2018.

Wij zijn in Roemenië de feestdagen goed doorgekomen. Het leek wel lente met kerst. Zulk prachtig en warm weer hadden wij. Ik heb heerlijk op mijn terras in de zon gezeten.  Mircea zorgde voor het eten, geholpen door Alina. Zij maakten traditioneel 'sarmale', de koolrolletjes met gehakt en rijstvulling. Gabriel holde in zijn T-shirt met zijn, met de hulp van zijn vader, zelfgemaakte wapentuig door de tuin.

Op zondag 24 december viel 's ochtends de stroom uit in ons huis. Dat de stroom uitvalt hebben wij hier helaas wel vaker, maar meestal springt het na een korte tijd weer aan.
Een gedeelte van de elektriciteit was ermee opgehouden. Wij hebben kennelijk drie groepen elektra en twee groepen hielden het voor gezien. Dit betekende dat één groep het wel deed. Een gedeelte van de woonkamer, waar de TV en de internetverbinding op aangesloten zijn, deed het gelukkig nog. Ook de koelkast en onze centrale verwarming met al zijn pompen deden het. In het begin maakte ik mij geen zorgen omdat het, zoals ik al meldde, wel vaker voorkomt. Bij de buren zag ik immers ook geen licht branden. Na een aantal uren zonder stroom te zitten kreeg ik toch het gevoel dat er iets niet klopte. Bij de buren was inmiddels het licht wel aangegaan. 
Omdat de keuken ook verstoken was van stroom werd de waterkoker, het koffiezetapparaat en de broodrooster verplaatst naar de andere kant van de kamer en naast de kerstboom op de grond gezet. Gelukkig brandden de lichtjes van de kerstboom. Wat zou een kerst zijn zonder een verlichte kerstboom? Het was een beetje ongemakkelijk zo half in het donker, maar goed te doen. De lamp boven de eettafel werkte ook niet, maar wij hadden voor de kerst kaarsen gekocht die de tafel verlichtten. 

Na de kerst kwam een elektricien uit de buurt kijken, maar hij kon het euvel niet vinden. Dan maar bellen met het elektriciteitsbedrijf. Daar verschenen twee medewerkers. Zij klommen in een elektriciteitspaal, die op de openbare weg naast ons huis staat, en controleerde of er vanuit daar naar ons huis stroom op stond. Dat was het geval. Er moest dus vanuit de onze stoppenkast naar het punt waarop de elektra ons huis binnenkomt iets niet goed zitten. De elektramannen hadden het idee dat de elektrabuis ergens beschadigd zou moeten zijn.
Om een lang verhaal kort te maken en niet technisch te worden, bleek dat bij de aanleg van het afdak, zo'n 5 jaar geleden, de dakdekkers bij het monteren van het dak aan ons huis, een dakplaat door de elektabuis hebben geboord. Wij hebben hier nooit iets van gemerkt en de beschadigde buis heeft het al die tijd volgehouden. Achteraf gezien, vonkend en wel! Tot vlak voor de kerst.
De elektramannen zeiden dat wij geluk hebben gehad dat er geen  brand is ontstaan en dat wij niet onder stroom zijn komen te staan door het afdak en de daaraan gevestigde regenpijpen. De kans dat hier zo af en toe stroom op stond was aanwezig. 
De gedachte hieraan alleen al maakt mij gek! Gelukkig is er niets gebeurd al die jaren. Fijn zulke dakdekkers!

De mannen hebben het opgelost en, vóór het nieuwe jaar begon, ons weer op de elektra aangesloten. Er ging weer een wereld voor ons open. Je went heel snel aan het 'ongemak', maar als alles het weer doet is dat heel fijn.



Reacties

Populaire posts van deze blog

Door het oog van de naald....

Was ik net bijgekomen van het pittige autoritje van het afgelopen weekend, kreeg ik maandag opnieuw de schrik van mijn leven. Aan het begin van de avond verliet ik mijn huis om naar een ouderavond van Gabriel zijn klas te gaan in een stadje 10 km verderop. Het was donker. Ouderavonden heb je hier regelmatig. In ieder geval vaker dan ik mij kan herinneren van de Nederlandse school. Ik rijd liever geen auto in het donker in Roemenië en ik doe het alleen als het echt moet. Meestal neemt Mircea de ouderavonden in de winter voor zijn rekening, maar hij zit tegen een deadline aan met bekledingsklus van een auto. Hij moest echt doorwerken. Vandaar dat ik ging.

Het tweede dorp waar ik die avond binnen reed is een dorp waar aan het begin ervan veel mensen wonen die paarden bezitten. Deze paarden worden ingezet om houten karren voort te trekken. De mensen lopen er vaak midden op straat bij gebrek aan stoepen. Er is volgens mij in dit dorp één stoep en die loopt over de brug. Helaas laten mense…

EIndelijk hout

Eindelijk is ons bestelde hout gekomen. 3 Weken later dan ons werd beloofd. Een erg onhandig tijdstip omdat het een hele dag en een hele nacht heeft geregend. Op het moment dat ik dit blog schrijf komt het nog steeds met bakken uit de hemel.
Als het hout eerder was gekomen, zoals in de planning lag, hadden wij alle tijd gehad om het te zagen in een heerlijk zonnetje en in een aangename temperatuur. Nu moeten wij wachten tot de ergste regenbui voorbij is. Gelukkig konden wij wel al eerder onze dode perenboom in de voortuin kappen en in stukken zagen. Dit gebeurde wel in het herfstzonnetje.

Ik ben blij dat het hout er is want het geeft een onveilig gevoel om het niet te hebben. Je hoort verhalen van mensen die hout bestellen en dat de verkoper deze mensen eerst aan het lijntje houdt en vervolgens helemaal niets meer van zich laat horen. In deze drukke periode moet je dan op zoek naar iemand die wel te vertrouwen is en je het hout daadwerkelijk levert. Waarschijnlijk betaal je dan de …

'Go see the doctor'

Aan het begin van elk schooljaar zijn er een aantal dingen die jaarlijks terugkeren. Eén daarvan is dat de kinderen een 'adeverinta medicala' moeten hebben voor de sportles. Een 'adverinta medicala' is een papiertje waarop staat dat jouw kind fit en gezond genoeg is om mee te doen aan de sportles op school. Dit papiertje haal je bij de huisarts die daar, in ons geval, haar handtekening en stempel op zet.
Ik geloof dat ik de afgelopen jaren één of twee keer zelf zo'n papier met de kinderen ben wezen halen bij de huisarts. Meestal haalde óf Mircea's zus óf zijn moeder zo'n papiertje omdat zij in de buurt wonen van de huisarts. Dat bleek nooit een probleem.
Tot dit schooljaar. Op het nieuws was het verhaal te zien van een jongetje van een jaar of 10 die onlangs dood is gegaan tijdens een sportles op school. Hij bleek een hartziekte te hebben waar niemand kennelijk vanaf wist. Een 'adeverinta medicala' was niet aanwezig op school. Misschien zijn de hui…