Doorgaan naar hoofdcontent

Berichten

'Moet toch kunnen, even bellen!'

Als je in Roemenië eens naar een overheidsinstantie gaat dan word je met een beetje ongeluk kortaf of heel bot te woord gestaan. Als de mensen vriendelijk tegen je zijn dan valt dat echt op. Zo moest ik laatst naar het belastingkantoor in de stad om mijn ziektekosten voor een aantal maanden te betalen. Dat gaat hier als volgt. Eerst betaal je deze bij het belastingkantoor en daarna moet je naar een ander kantoor in de stad, zeg maar het Roemeense ziekenfonds, waar een medewerkster (meestal altijd een vrouw) de gegevens, die je zojuist van het belastingkantoor hebt gekregen, in de computer verwerkt. Het is niet mogelijk dat iemand bij het belastingkantoor deze gegevens per computer direct kan doorsturen naar het Roemeense ziekenfonds. Nee, dat moet je in eigen persoon doen. Nu heb ik nog geluk dat deze twee handelingen in dezelfde stad plaatsvinden. Tot voor kort moest ik naar twee verschillende steden. Weinig efficiënt zullen wij maar zeggen.

Bij het belastingkantoor werd ik eerst hee…
Recente berichten

Signeren boek 'Mama, ik heb hier een superleven!'

Afgelopen maandag bezoek gehad van Bart en zijn vrouw Virginia uit het noordoosten van Roemenië. Zij kwamen speciaal om mijn boek, 'Mama, ik heb hier een superleven!', door mij te laten signeren. Hoe leuk is dat!!!?

Een prijs voor het schooljaar....

In Nederland is de zomervakantie net begonnen, maar in Roemenië genieten de kinderen al ruim een maand van de vakantie. Half september zullen de scholen hier weer van start gaan.
De eindejaarsviering van Gabriel en Alina werd iets anders vormgegeven dit jaar. Het vond niet plaats, zoals dat de afgelopen jaren het geval was, in het klaslokaal op school, maar er werd uitgeweken naar het plaatselijk cultureel centrum, Casa de Cultura. Donderdag was Gabriel's viering te samen met de klassen 2 tot en met 4 en vrijdag was Alina's viering van de klassen 5 tot en met 8. Gabriel zal aankomend schooljaar naar klas 4 gaan en Alina gaat naar klas 6. De Roemeense lagere school is van klas 0 (soort voorbereidend jaar) tot en met klas 8. De meeste kinderen gaan naar de lagere school als ze zo'n jaar of 6 zijn. Na deze school gaan ze naar het lyceum en als dat gebeurt zijn de meeste kinderen zo'n 14 à 15 jaar oud.
Bij mijn zoon werden wij aan het einde van de middag in de theaterzaal ve…
Dit onderstaande commentaar van een lezer van mijn boek 'Mama, ik heb hier een superleven!', Hollandse emigratieverhalen uit Roemenië, kwam ik tegen. Wat een compliment!

'Ik maak zelden reclame voor wat dan ook, maar nu ga ik een uitzondering maken.Ik heb zojuist het boek van Nora lohr voor de tweede keer gelezen en ik ben zeer onder de indruk van haar natuurgetrouwe en zeer herkenbare ervaringen die zij met haar familie heeft beleeft ( meegemaakt) in Roemenie.Dit is zo herkenbaar voor zowel Virginia ( als Roemeense) en mijzelf.Vaak heeft men de meest vreemde verhalen over Roemenie of de Roemeense mensen gehoord, alles met een korretje zout nemen zou ik zeggen.Hier in dit boek staat precies weergegeven hoe het leven in dit mooie land in werkelijkheid is.Dit boek is vooral zeer geschikt voor eenieder die van plan is om eens een kijkje te komen nemen hier , maar ook voor de mensen die al hier wonen. Kortom een boek wat je moet hebben , ook voor de jeugd , zoda…

Jammetjes

Oh, wat ben ik druk bezig met het maken van jam van onze aalbessen en onze frambozen.
Ik moet zeggen dat ze heerlijk zijn geworden. Nog lang niet klaar overigens. De vruchten blijven maar komen! Van de zwarte bessen en van de rest van de frambozen maken wij een likeur.




Zomer in Valcanesti 2017

De zomer is hier echt al flink los gebarsten. Het is bloedheet. Gelukkig hebben wij het zwembadje weer opgezet voor een beetje verkoeling.

Een kleine impressie van ons terrein deze zomer:
















Kunnen wij dat even van tevoren bespreken?

Met Hemelvaartsdag is het hier zeker een kerkelijke dag, maar geen vrije dag. De kinderen moeten gewoon naar school. Veel mensen bezoeken de kerk en zo ook de klas van Gabriel. Kennelijk een spontane actie van zijn juf want ik wist hier niets vanaf. 'Mam, ik heb allemaal schilderijen met Jezus en Maria erop afgebeeld gekust', zei Gabriel enthousiast toen ik hem van school kwam ophalen. 'Je hebt die iconen toch niet echt aangeraakt met je lippen', vroeg ik enigszins bezorgd? 'Jawel hoor, dat deed namelijk iedereen'. Bij de gedachte aan al die lippen kussend over dat schilderij werd ik een beetje onpasselijk. De allereerste keer dat ik een kerk in Roemenië bezocht en een neefje van Mircea gedoopt werd, werd ik verzocht om veelvuldig iconen (schilderijen) te kussen (dat doen ze hier zo), maar mijn lippen hielden net halt boven die afbeelding. Ik zag al wel hoeveel lippen mij voor gingen en liet dat liever aan mij voorbij gaan.
Bij thuiskomst realiseerde ik mij…