zondag 18 juni 2017

Kunnen wij dat even van tevoren bespreken?

Met Hemelvaartsdag is het hier zeker een kerkelijke dag, maar geen vrije dag. De kinderen moeten gewoon naar school. Veel mensen bezoeken de kerk en zo ook de klas van Gabriel. Kennelijk een spontane actie van zijn juf want ik wist hier niets vanaf. 'Mam, ik heb allemaal schilderijen met Jezus en Maria erop afgebeeld gekust', zei Gabriel enthousiast toen ik hem van school kwam ophalen. 'Je hebt die iconen toch niet echt aangeraakt met je lippen', vroeg ik enigszins bezorgd? 'Jawel hoor, dat deed namelijk iedereen'. Bij de gedachte aan al die lippen kussend over dat schilderij werd ik een beetje onpasselijk. De allereerste keer dat ik een kerk in Roemenië bezocht en een neefje van Mircea gedoopt werd, werd ik verzocht om veelvuldig iconen (schilderijen) te kussen (dat doen ze hier zo), maar mijn lippen hielden net halt boven die afbeelding. Ik zag al wel hoeveel lippen mij voor gingen en liet dat liever aan mij voorbij gaan.

Bij thuiskomst realiseerde ik mij pas dat ik het toch een beetje een rare actie van juf vond en niet zozeer het gaan naar de kerk, alhoewel ik daar ook wel een beetje mijn bedenkingen bij heb. Gabriel is niet de enige in zijn klas die geen godsdienstonderwijs volgt. Er zijn nog twee kinderen waarvan de ouders hebben aangegeven dat zij dat onderwijs niet op prijs stellen. Begrijp mij niet verkeerd. Ik heb niets tegen godsdienstonderwijs, maar de manier waarop de kinderen hier worden geïndoctrineerd, gaat mij echt te ver. Vooral veel bangmakerij. Een voorbeeld van de godsdienstmeester was dat als mijn kinderen niet mee zouden doen aan het vasten ('post' op zijn Roemeens) voor Pasen of voor Kerst, er een grote kans zou bestaan dat God je zou straffen door je huis door de bliksem te laten treffen. Alina kreeg te horen dat zij naar de hel zou gaan omdat ze niet gedoopt is (zij was indertijd 8 jaar oud toen hij dat tegen haar zei!).
Ook wordt door deze zelfde meester het Roemeens-Orthodoxe geloof als superieur beschouwd boven alle andere godsdiensten.
Wellicht dat alleen deze godsdienstleraar dit soort taal verkondigd en het niet representatief is voor het hele land, maar dat weet ik natuurlijk niet.

Nee, waar ik mij een beetje over opwond was dat er van tevoren niet met de ouders, in ieder geval niet met mij, is gecommuniceerd dat er met de kinderen op stap werd gegaan. Nu ligt de kerk op zo'n, ik schat, 15 minuten loopafstand van de school vandaan. Er moeten straten worden overgestoken. Er is gelukkig niets gebeurd en de kans dat er iets gebeurd is waarschijnlijk nihil, maar stel je voor dat er wel iets gebeurd zou zijn tijdens de wandeling naar de kerk toe, wat zou juf dan tegen de ouders moeten zeggen die, net als ik, in de veronderstelling zijn dat de kinderen gewoon op school zitten?

Met dit in mijn achterhoofd stapte ik de volgende dag na school de klas van Gabriel's juf binnen. 'Had ik er problemen mee dat hij naar de kerk was gegaan', was het eerste dat zij mij vroeg, toen ik haar vroeg of ik even met haar kon praten? Als een wesp gestoken reageerde zij op mijn kritieke punt dat ik vond dat zij mij, en de ouders, van tevoren had moeten inlichten dat zij met de kinderen binnen schooltijd op stap ging. Wat als Gabriel aangereden zou zijn, wat zou ze dan tegen mij zeggen, vroeg ik haar? 'Nou, nou, wij zijn hier niet in Boekarest', was haar reactie waarbij zij aan het drukke en chaotische verkeer in de hoofdstad refereerde. Alsof hier in dit stadje nooit een auto ongeluk gebeurde, was mijn gedachte. Zelfs in dit kleine gehucht zie ik mensen af en toe, en zeker ook bij de school, als gekken rijden met de auto. Vooral 's ochtends als de kinderen naar school gebracht worden met de auto's zie je vaak genoeg gevaarlijke situaties. Ouders die liever niet hun auto willen parkeren in de omringende straatjes van de school, maar voor de school stil gaan staan om hun kroost uit te laten. Het liefst stoppen zij dan net voor een zebrapad zodat de achterliggende auto, die er uiteraard langs wil, geen zicht heeft op dit zebrapad waar rond dit tijdstip veelvuldig kinderen oversteken. Dit levert, zoals je vast kan voorstellen, gevaarlijke situaties op. 
Veel mensen parkeren hun auto's sowieso dubbel in de straat wat het allemaal heel onoverzichtelijk maakt.
Heel af en toe staat er politie om de mensen daar met hun auto's weg te sturen, maar de keren dat dat gebeurt is te verwaarlozen. Dus dat het in dit kleine stadje nou helemaal zonder gevaar is nee.

'Wiens verantwoordelijkheid zou het zijn als er een kind op straat aangereden werd op weg naar de kerk', vroeg ik haar? 'Ja, dat was de verantwoordelijkheid van de school. Maar je zoon kan ook een ongeluk krijgen op het schoolplein', was een opmerking die ze terugkaatste. Natuurlijk kon een ongeluk op school gebeuren, maar dan wist ik in ieder geval dat hij op school zat. Als hij aangereden zou worden en ik zou in de veronderstelling zijn dat hij op school zou zitten en dat zou dan niet het geval zijn, daar zou ik pas van schrikken. En behoorlijk pissig over zijn!

Wanneer de school een schoolreisje organiseert moet je weet ik hoeveel papieren invullen waarin de school vooral aangeeft waar ze allemaal niet voor verantwoordelijk zijn, maar als er naar de kerk gegaan moet worden, dan gelden deze regels ineens allemaal niet meer.
Ik was een vrouw met een duidelijke mening, zei ze tegen mij en het ietwat korte vervolggesprek was zij vooral kortaf naar mij toe. Volgens mij had ik haar gekrenkt en beledigd met mijn 'mening'.

Gisterochtend zouden de kinderen uit Gabriel's klas naar het plaatselijke theater gaan. Van tevoren had ze tegen Gabriel gezegd dat als zijn moeder het er niet eens mee zou zijn, ze hem maar een uurtje eerder van school moest komen ophalen. Hoezo heeft ze het punt niet begrepen? Ik ben er absoluut niet op tegen dat de klas leuke uitstapjes onderneemt, prima zelfs, maar mogen wij, de ouders en ikzelf, dat van tevoren weten? Is dat zoveel gevraagd? Ben ik dan een zeur? De kinderen in de klas zijn wel nog maar 10 jaar oud!

Een jochie van 10!

donderdag 18 mei 2017

zaterdag 13 mei 2017

Eurovision...



Vanavond kunnen wij gewoon weer op de Roemeense TV kijken naar het Eurovisie Songfestival. Verleden jaar kon dit niet vanwege de niet betaalde kosten van de Roemeense staatstelevisie aan de Eurovision organisatie. Toen zaten wij achter Youtube. Was ook prima te doen trouwens.
Wij hebben er zin in hoor! Vooral Alina is helemaal enthousiast. Van wie zou ze dat nou hebben?
Al moet ik eerlijk toegeven dat ik dat gejodel van Roemenië niet echt waanzinnig leuk vind! Oordeel zelf maar ......

woensdag 10 mei 2017

Eindelijk mijn boek!!

Ik heb er bijna twee weken op moeten wachten, maar gisteren heb ik zelf mijn boek opgehaald bij het postkantoor. Daar bleek het net binnengekomen te zijn.
Zo trots als een pauw ben ik op het resultaat. Ik vind het er heel mooi uitzien. Ik hoop jullie ook.

Hieronder wat foto's die Alina heeft gemaakt van het memorabele moment van de zojuist geopende enveloppe met mijn boek erin. Wij hebben er ook een klein glaasje bubbels op gedronken!










zaterdag 29 april 2017

Mijn boek, 'Mama, ik heb hier een superleven!', Hollandse emigratieverhalen uit Roemenië, is verschenen



Eind volgende maand woon ik alweer 5 jaar in Roemenië. Om dit 'jubileum' te vieren heb ik de verhalen, die ik de afgelopen 4 jaar heb geschreven op dit weblog, gebundeld tot een boek dat op 28 april 2017 is verschenen bij uitgeverij Boekscout. Zo leuk, mijn eerste boek!

In vier jaar tijd heb ik flink wat verhalen over mijn verblijf in Roemenië geschreven, maar niet alle verhalen bleken even leuk en interessant te zijn voor publicatie in het boek. Met een beetje gepuzzel heb ik een selectie gemaakt van de, in mijn ogen, leukste, meest ontroerende en meest interessante verhalen.
Ik ben in ieder geval supertrots dat het er nu is.

Zonder de hulp van mijn lieve vriend Martin Brester was dit boek er niet gekomen. Hij heeft mij enorm geholpen door veelvuldig door de tekst heen te lopen, op- en aanmerkingen te geven en de meest afschuwelijke grammaticale fouten eruit te halen. Dank je Mart!

Ik heb het boek met veel plezier gemaakt en ik hoop dat mijn enthousiasme ervan af te lezen valt.



donderdag 16 maart 2017

Het kan even duren......

Ben je rustig aan het werk in de kas, word je ineens opgeschrikt door een enorme knal die zo te horen van de straat afkomstig is. Wij holden gelijk op het lawaai af en zagen dat er vlak naast ons terrein, rechts van ons hek, een minibusje en een personenauto op elkaar waren gebotst en flink ook! Mircea belde onmiddellijk 112. De straat lag vol met kapotte auto onderdelen. De personenauto was in de berm tegen een boom tot stilstand gekomen en de minibus lag met zijn achterkant in de greppel. Op de voorruit van de bijrijders stoelen zaten twee enorme barsten doordat de twee passagiers hier met hun hoofden tegenaan gelanceerd waren. Zij droegen duidelijk beiden geen riem (zie je weer even hoe belangrijk het is om een riem te dragen). De bestuurder droeg óf wel een riem óf het stuur zorgde ervoor dat hij het voorruit niet had geraakt. Deze bestuurder stapte gelijk uit en begon de bestuurder van de personenauto uit te schelden en te vragen waar hij mee bezig was? Deze kwam wat beduusd uit zijn auto gestapt, maar bleek gelukkig niet ernstig gewond te zijn, buiten een bloedneus om.

Al snel verzamelden zich de buurtbewoners op de straat. Mircea liep direct op de man van de personenauto af om te kijken hoe het met hem ging. De twee mannen die met hun hoofden het raam hadden geraakt waren zelf uitgestapt en liepen wat verdwaasd over straat rond. Alsof zij niet echt in de gaten hadden wat er zojuist was voorgevallen. Ik zag een bankje naast het hek van onze buurvrouw leeg staan en ik wees één van de gewonde mannen daarop, maar hij wilde niet zitten. Eén buurvrouw zorgde voor glazen water en een andere zorgde voor wat pleisters.

Werkelijk waar, maar de politie heeft zo'n vijfentwintig minuten op zich laten wachten voordat hij ter plaatse was. Er kwam ook maar één agent poolshoogte nemen. De ambulance en de brandweer kwamen met loeiende sirenes nog eens vijf minuten daarna aanzetten. Ik weet dat ze, behalve de politie, vanuit Ploiesti moeten komen op zo'n 20 km verderop, maar dat zou toch sneller kunnen lijkt mij zo. In de tussentijd had een buurtbewoner al alle troep netjes van de straat opgeveegd zodat het verkeer erlangs kon.

Het idee dat je in Roemenië in een wat achteraf dorp een auto ongeluk krijgt en lang op de hulpdiensten moet wachten, verontrustte mij ineens heel erg. Het ligt er natuurlijk aan hoe ver je van een ziekenhuis gewond raakt. Normaal ben je daar niet zo mee bezig, maar als het voor je neus gebeurt en je ziet hoe dat hier gaat word ik daar niet vrolijk van. Ik weet natuurlijk niet of dit altijd het geval is, maar ik vond een half uur wel idioot lang. Wij hebben zelf al eens een keer de hulpdiensten gebeld omdat wij het sterke vermoeden hadden dat Gabriel zijn vinger had gebroken na een val van zijn fiets. Ook toen hebben wij een half uur moeten wachten tot de ambulance kwam. Al gilde hij het uit van de pijn, het ging gelukkig alleen om een vinger. Wat als je echt levensgevaarlijk gewond bent geraakt bij een ongeval?
De dienstdoende ambulancebroeder keek naar de vinger en zag inderdaad dat deze gebroken was. Ik ging met Gabriel mee in de ambulance en Mircea reed er samen met Alina in onze auto achteraan. Het had mij toch beter geleken om zelf naar de eerste hulp te rijden, maar dan zou je in een wachtkamer belanden en dan zou het lang kunnen duren voordat je aan de beurt zou zijn. Nu werd je in ieder geval meteen de behandelkamer ingebracht. Het gebeurde op een warme zaterdagavond en bij het verlaten van het kinderziekenhuis zagen wij dat de wachtkamer overvol zat met allerlei ongelukkige en gewonde kinderen.

Gelukkig waren de mannen bij ons in de straat niet levensgevaarlijk gewond, maar mocht dat wel het geval geweest zijn, wat gebeurt er dan? Dan moet je het geluk hebben dat iemand je eerste hulp kan verlenen. Anders kan het verkeerd met je aflopen omdat je te laat hulp krijgt.
Dat vind ik echt een nadeel van het hier wonen. De matige gezondheidszorg. Geeft niet echt een veilig gevoel.

Die middag waren de auto's, wonder boven wonder, al weggehaald. Ik heb vaak genoeg gezien dat je auto's nog dagen lang langs de weg zag staan na een ongeluk. Die middag leek het alsof er die ochtend niets was gebeurd. Alleen wel in mijn hoofd. Dat lange wachten van die hulpdiensten gaat niet uit mijn hoofd. Moet rustig inzinken denk ik.