zaterdag 29 april 2017

Mijn boek, 'Mama, ik heb hier een superleven!', Hollandse emigratieverhalen uit Roemenië, is verschenen



Eind volgende maand woon ik alweer 5 jaar in Roemenië. Om dit 'jubileum' te vieren heb ik de verhalen, die ik de afgelopen 4 jaar heb geschreven op dit weblog, gebundeld tot een boek dat op 28 april 2017 is verschenen bij uitgeverij Boekscout. Zo leuk, mijn eerste boek!

In vier jaar tijd heb ik flink wat verhalen over mijn verblijf in Roemenië geschreven, maar niet alle verhalen bleken even leuk en interessant te zijn voor publicatie in het boek. Met een beetje gepuzzel heb ik een selectie gemaakt van de, in mijn ogen, leukste, meest ontroerende en meest interessante verhalen.
Ik ben in ieder geval supertrots dat het er nu is.

Zonder de hulp van mijn lieve vriend Martin Brester was dit boek er niet gekomen. Hij heeft mij enorm geholpen door veelvuldig door de tekst heen te lopen, op- en aanmerkingen te geven en de meest afschuwelijke grammaticale fouten eruit te halen. Dank je Mart!

Ik heb het boek met veel plezier gemaakt en ik hoop dat mijn enthousiasme ervan af te lezen valt.



donderdag 16 maart 2017

Het kan even duren......

Ben je rustig aan het werk in de kas, word je ineens opgeschrikt door een enorme knal die zo te horen van de straat afkomstig is. Wij holden gelijk op het lawaai af en zagen dat er vlak naast ons terrein, rechts van ons hek, een minibusje en een personenauto op elkaar waren gebotst en flink ook! Mircea belde onmiddellijk 112. De straat lag vol met kapotte auto onderdelen. De personenauto was in de berm tegen een boom tot stilstand gekomen en de minibus lag met zijn achterkant in de greppel. Op de voorruit van de bijrijders stoelen zaten twee enorme barsten doordat de twee passagiers hier met hun hoofden tegenaan gelanceerd waren. Zij droegen duidelijk beiden geen riem (zie je weer even hoe belangrijk het is om een riem te dragen). De bestuurder droeg óf wel een riem óf het stuur zorgde ervoor dat hij het voorruit niet had geraakt. Deze bestuurder stapte gelijk uit en begon de bestuurder van de personenauto uit te schelden en te vragen waar hij mee bezig was? Deze kwam wat beduusd uit zijn auto gestapt, maar bleek gelukkig niet ernstig gewond te zijn, buiten een bloedneus om.

Al snel verzamelden zich de buurtbewoners op de straat. Mircea liep direct op de man van de personenauto af om te kijken hoe het met hem ging. De twee mannen die met hun hoofden het raam hadden geraakt waren zelf uitgestapt en liepen wat verdwaasd over straat rond. Alsof zij niet echt in de gaten hadden wat er zojuist was voorgevallen. Ik zag een bankje naast het hek van onze buurvrouw leeg staan en ik wees één van de gewonde mannen daarop, maar hij wilde niet zitten. Eén buurvrouw zorgde voor glazen water en een andere zorgde voor wat pleisters.

Werkelijk waar, maar de politie heeft zo'n vijfentwintig minuten op zich laten wachten voordat hij ter plaatse was. Er kwam ook maar één agent poolshoogte nemen. De ambulance en de brandweer kwamen met loeiende sirenes nog eens vijf minuten daarna aanzetten. Ik weet dat ze, behalve de politie, vanuit Ploiesti moeten komen op zo'n 20 km verderop, maar dat zou toch sneller kunnen lijkt mij zo. In de tussentijd had een buurtbewoner al alle troep netjes van de straat opgeveegd zodat het verkeer erlangs kon.

Het idee dat je in Roemenië in een wat achteraf dorp een auto ongeluk krijgt en lang op de hulpdiensten moet wachten, verontrustte mij ineens heel erg. Het ligt er natuurlijk aan hoe ver je van een ziekenhuis gewond raakt. Normaal ben je daar niet zo mee bezig, maar als het voor je neus gebeurt en je ziet hoe dat hier gaat word ik daar niet vrolijk van. Ik weet natuurlijk niet of dit altijd het geval is, maar ik vond een half uur wel idioot lang. Wij hebben zelf al eens een keer de hulpdiensten gebeld omdat wij het sterke vermoeden hadden dat Gabriel zijn vinger had gebroken na een val van zijn fiets. Ook toen hebben wij een half uur moeten wachten tot de ambulance kwam. Al gilde hij het uit van de pijn, het ging gelukkig alleen om een vinger. Wat als je echt levensgevaarlijk gewond bent geraakt bij een ongeval?
De dienstdoende ambulancebroeder keek naar de vinger en zag inderdaad dat deze gebroken was. Ik ging met Gabriel mee in de ambulance en Mircea reed er samen met Alina in onze auto achteraan. Het had mij toch beter geleken om zelf naar de eerste hulp te rijden, maar dan zou je in een wachtkamer belanden en dan zou het lang kunnen duren voordat je aan de beurt zou zijn. Nu werd je in ieder geval meteen de behandelkamer ingebracht. Het gebeurde op een warme zaterdagavond en bij het verlaten van het kinderziekenhuis zagen wij dat de wachtkamer overvol zat met allerlei ongelukkige en gewonde kinderen.

Gelukkig waren de mannen bij ons in de straat niet levensgevaarlijk gewond, maar mocht dat wel het geval geweest zijn, wat gebeurt er dan? Dan moet je het geluk hebben dat iemand je eerste hulp kan verlenen. Anders kan het verkeerd met je aflopen omdat je te laat hulp krijgt.
Dat vind ik echt een nadeel van het hier wonen. De matige gezondheidszorg. Geeft niet echt een veilig gevoel.

Die middag waren de auto's, wonder boven wonder, al weggehaald. Ik heb vaak genoeg gezien dat je auto's nog dagen lang langs de weg zag staan na een ongeluk. Die middag leek het alsof er die ochtend niets was gebeurd. Alleen wel in mijn hoofd. Dat lange wachten van die hulpdiensten gaat niet uit mijn hoofd. Moet rustig inzinken denk ik.

woensdag 28 december 2016

Cutremur

Vannacht weer opgeschrikt door een flinke aardschok, een 'cutremur' zoals ze hier zeggen. Deze had een kracht van 5.3 op de schaal van Richter. De tweede grote aardschok in een periode van drie maanden tijd. Om 1.20 uur plaatselijke tijd, begon het hele huis te trillen. Het was ook echt zo weer voorbij. Gelukkig geen schade aan huis of aan ons. Wel viel er een flesje deodorant van de kast af. Dat was het enige. Toch word ik er niet blij van. Zeker niet omdat het midden in de nacht gebeurt. Ik heb het geloof ik toch liever overdag. Maar ja, je hebt dit niet onder controle.

vrijdag 16 december 2016

Andere tak van sport


Het is gebleken dat een bloemen- en plantenbedrijf met zijn tweetjes runnen een hele lange aanlooptijd nodig heeft. Het werk is vooral heel zwaar om het met zijn tweeën zien te rooien. Er moet van alles gedaan worden en dat het liefst allemaal op hetzelfde moment. Dan hebben wij ook nog twee kinderen die aandacht willen en dat natuurlijk en vanzelfsprekend opeisen. Het leven op het platteland valt mij niet altijd mee.

Afgelopen zomer was voor mij persoonlijk echt te veel en te zwaar. Ik kreeg ineens enorme last van mijn handen en mijn voeten. Een soort eczeem leek het wel met veel kloven en een ruwe huid. Dit met als gevolg dat ik af en toe moeilijk kon lopen. Volgens de dermatoloog is het waarschijnlijk een allergie voor iets in de kas of in de tuin. Ja, er zijn nogal wat bloemen en planten. Waar zal ik allergisch voor zijn? Een zalf verlichtte de klachten wel iets in het begin, maar eerlijk gezegd heb ik er van tijd tot tijd nog steeds last van.

De combinatie van het het dag-in dag-uit verzorgen van de bloemen en planten, de winkel, het huishouden runnen en een goede balans zien te vinden in het werken en het geven van aandacht en tijd aan de kinderen is lastig. Zoals ik volgens mij al eerder heb geschreven is het dat er voortdurend wel iets gedaan moet worden in het bedrijf. Er even een paar dagen tussenuit kan eigenlijk niet. In ieder geval niet met een gerust hart. Als je ergens heen wilt moet je vervanging zoeken en dat kan in ons geval eigenlijk alleen aan mijn schoonmoeder overgelaten worden. Het is moeilijk om iemand te vinden die je ook helemaal kan vertrouwen. 
In de zomer zijn wij twee maal twee dagen achter elkaar weg geweest en dan verzorgde mijn schoonmoeder, zo goed en zo kwaad zij kon, de planten en de dieren. Dit gebeurde heel summier aangezien zij de hele dag in onze bloemenwinkel zat te verkopen en pas tegen de avond naar ons thuis kwam. De ochtend van ons vertrek gaven wij alles in de kas en daarbuiten nog water en zodra wij weer thuis kwamen moesten wij snel weer aan de bak omdat toch veel planten droog stonden en er niet erg florissant uitzagen. Wij konden van mijn schoonmoeder natuurlijk niet verwachten dat zij alle werkzaamheden zou verrichten waar wij normaal een dagtaak aan hebben. Het niet even makkelijk de deur achter je dichttrekken en er even op uit gaan mis ik hier.

Het moet anders. Dat is ons wel duidelijk. Met de planten is het nu in de wintertijd rustig. Alle leliebollen zijn in het najaar uit de grond gehaald, in kratten gestopt en ergens opgeborgen om te overwinteren. Die gaan pas in het vroege voorjaar weer de grond in. 
Een andere weg die wij zijn ingeslagen is dat Mircea zijn oude professie als autobekleder heeft opgepakt. Auto interieurs bekleden, maar ook banken en eigenlijk alles wat je maar kan bekleden. Dit vergt gelukkig geen enorme investering aangezien wij al lange tijd een tweetal professionele naaimachines in ons bezit hebben.
Het enige waar wij nog wat centen tegenaan moesten gooien was voor cement, zand en kiezelstenen om een betonnen vloer in de grote kas te leggen én wij hebben promotiemateriaal moeten laten drukken. De vloer is gelegd en de naaimachines staan op hun plek. Echt leer koop ik bij bedrijven in Italië en Oostenrijk en stof, imitatieleer en andere benodigdheden, zoals garen, kopen wij hier in Roemenië. Er komen redelijk wat reacties binnen via internet en via de telefoon en wij hebben al een aantal klanten gehad. Wij hopen zó dat dit gaat werken.

Het is niet zo dat wij de bloemen en planten in de ban doen. Daarvoor hebben wij nog teveel in huis.
Hopelijk geeft deze nieuwe stap ons wat rust. Niet alleen fysiek, maar vooral ook in de kop!



De binnenkas annex beklederij
Pingpongen kunnen wij niet meer. De tafel ligt vol met stof en andere spullen!



dinsdag 27 september 2016

Aardbeving

Voor het eerst echt een flinke aardschok meegemaakt. In de nacht van vrijdag op zaterdag verleden werden wij om 2.10 uur letterlijk wakker geschud door een aardschok van 5.6 op de schaal van Richter. Misschien omdat ik net wakker werd heb ik het waarschijnlijk anders beleefd dan als ik volledig bij bewustzijn geweest zou zijn, maar ik hoorde vooral veel lawaai en ik voelde het uiteraard trillen. Horizontaal ging het tekeer. Ik kan niet goed terughalen wat voor lawaai, maar ik herinner mij veel herrie. Alina werd ook wakker en zei dat haar bed enorm aan het schudden was. Mircea werd wakker en riep 'het is voorbij'. Ik dacht dat hij bedoelde iets in de trant van 'het is allemaal voorbij, de wereld vergaat',  maar hij bedoelde dat de beving voorbij was. Helemaal geen drama van zijn kant. Wat er wel niet allemaal door je hoofd vliegt op zo een moment. Gelukkig was dit een redelijk milde beving. Als je de Roemeense media mag geloven staat er een hele grote aan te komen, maar weten ze uiteraard niet wanneer. Meestal ben ik er niet zo mee bezig, maar na zo een beving als afgelopen weekend zit de schrik er stiekem toch een beetje in. Ik weet dat het hier dagelijks veel rommelt en dan vooral ten noordoosten van waar wij wonen.
Meteen ben ik op internet gaan kijken, maar daar stond nog niets op vermeld. Dat duurde een minuut of 10 voordat ik er iets over kon terugvinden. Het heeft wel een tijd geduurd voordat ik weer rustig in slaap ben gevallen. Gabi is trouwens door deze hele commotie heen geslapen.