Doorgaan naar hoofdcontent
Verleden week afscheid genomen na twee weken bezoek uit Nederland. Twee vriendinnen met kinderen kwamen gezellig logeren en genieten van de Roemeense zon en al het moois dat ons plekje hier te bieden heeft! Voornamelijk 's middags verkoeling gezocht in een zwembad in de buurt  en af en toe in ons kleine eigen zwembadje Verder een beetje boodschapjes doen, een bezoek gebracht aan een zoutmeer met modderbad en zoutmeer in Slanic (provincie Prahova) én een bezoek gebracht aan de hoofdstad van Roemenië: Boekarest (Bucuresti).

Na ruim anderhalf uur in ons autootje gereden te hebben arriveerden we in de hoofdstad. We parkeerden de auto in het centrum pal tegenover het paleis van voormalig communistische leider Ceaucescu, 'Casa Poporului'. Op een terrasje in de buurt moesten we even acclimatiseren met koffie voor ons volwassenen en patatjes en Fanta voor de kinderen. Daarna was het zoeken naar de ingang van het immense paleis. Dit bleek nog een hele opgave aangezien wij onze auto net aan de achterkant van het paleis bleken te hebben geparkeerd. Het was geen straf om een wandeling langs het gebouw te maken. De zon scheen, het was gelukkig niet bloedheet en we kregen een impressie van de stad.

We hadden het geluk dat bij aankomst de Engelstalige tour met gids niet lang daarna zou beginnen. Deze zou wel ruim twee uur in beslag nemen. Ik twijfelde even of de kinderen dat wel zouden trekken, maar we besloten toch om naar binnen te gaan. Je bent per slot van rekening niet elke dag in het Paleis van Ceaucescu! Een alleraardigste gids, Lucian genaamd, leidde ons door immense zalen vol pracht en praal! Vooral veel marmer en veel goud! Verder vertelde hij toen we op het dak van het paleis stonden over het leed dat de bewoners van Boekarest was aangedaan om dit paleis te bouwen. Dat hele woonwijken plat gewalst werden om dit project mogelijk te maken. Dat sommige mensen een dag van tevoren pas hoorden dat de sloophamer in hun huis zou gaan! Dat zelfs een hele kerk verplaatst moest worden. Heel triest om dat te bedenken.

Vanaf het dak kan je ook de de bouw zien van wat de grootste Orthodoxe kerk van Roemenië moet worden. Volgens de gids wordt deze kerk nog hoger dan het paleis 'Casa Poporului'. Hij adviseerde ons allen om over drie jaar terug te keren naar Boekarest dan zou de kerk wellicht af zijn. Ik ben benieuwd hoe dat er dan uitziet!

immense kerk in aanbouw

Wel kregen we vanaf het dak en vanaf het balkon de kans om mooie kiekjes te schieten van de stad. 
Aan het einde van de tour liet hij ons weten dat wij maar liefst 7% van het hele gebouw hadden gezien! Zo groot is het dus! Hoeveel tijd zal het in beslag nemen als je alles wil bekijken, wat trouwens niet mogelijk is. In een groot deel huist het huidige Roemeense parlement.



Na het bezoek, dat de kinderen trouwens prima uithielden, hebben we in een oude wijk, die gelukkig wel bewaard is gebleven, op een terras iets gegeten.
Op de wandeling door de kleine straatjes op weg naar de auto nog een ijsje gehaald bij een ijssalon.  

Net op tijd onze auto bereikt want niet veel later brak er een onweer los. We verlieten in de regen Boekarest na een mooie dag. Zeker een aanrader en voor herhaling vatbaar.


Reacties

Populaire posts van deze blog

Door het oog van de naald....

Was ik net bijgekomen van het pittige autoritje van het afgelopen weekend, kreeg ik maandag opnieuw de schrik van mijn leven. Aan het begin van de avond verliet ik mijn huis om naar een ouderavond van Gabriel zijn klas te gaan in een stadje 10 km verderop. Het was donker. Ouderavonden heb je hier regelmatig. In ieder geval vaker dan ik mij kan herinneren van de Nederlandse school. Ik rijd liever geen auto in het donker in Roemenië en ik doe het alleen als het echt moet. Meestal neemt Mircea de ouderavonden in de winter voor zijn rekening, maar hij zit tegen een deadline aan met bekledingsklus van een auto. Hij moest echt doorwerken. Vandaar dat ik ging.

Het tweede dorp waar ik die avond binnen reed is een dorp waar aan het begin ervan veel mensen wonen die paarden bezitten. Deze paarden worden ingezet om houten karren voort te trekken. De mensen lopen er vaak midden op straat bij gebrek aan stoepen. Er is volgens mij in dit dorp één stoep en die loopt over de brug. Helaas laten mense…

Wat een rit!

Alina deed mee aan een landelijk concours (competitie) van de Franse taal. In Roemenië zijn ze dol op concours. Voor elk vak kan je wel meedoen aan een concours. Op een middelbare school in de Roemeense stad Ploiesti waren veel kinderen uit de regio bijeen gekomen om een Frans gedicht uit hun hoofd op te zeggen. Zo ook Alina. In haar geval was het een fabel van Jean de la Fontaine (de krekel en de mier). De afgelopen weken werd er flink op geoefend in de Franse les en uiteindelijk werden er vier kinderen uitgekozen die mee mochten doen. Zo ook Alina. Zij vind Frans een hele leuk vak op school en het gaat goed. Doordat er meerdere kinderen naar Ploiesti moesten vroeg een klasgenootje aan haar of zij en ik met hem en zijn moeder mee wilde rijden? Nou, dat wilden wij wel. Ik vond het prettig om een keertje niet te hoeven rijden. Niet uit te zoeken waar die school precies was. Niet een parkeerplek te hoeven zoeken. Gewoon lekker achterover zitten en mij rond laten rijden. Op het afgesprok…

Traktatie

Soms komt een van de kinderen met een grappig of opmerkelijk verhaal van school thuis en vertelt daar dan over. Deze keer had Gabriel een grappig voorval.
Als een kind op school in Roemenië jarig is, dan worden er meestal chocolaatjes getrakteerd. De jarige job deelt dan de chocolaatjes aan de klasgenoten uit die daar steevast een zoen op de wang voor teruggeven. Niet die ingewikkelde en tijdrovende traktaties die ik in Nederland in elkaar heb zitten flansen. Meestal een servetje met een strikje eromheen met een doosje rozijnen en een flesje bellenblaas erin.
Vooral geen snoep, maar een verantwoorde, redelijk gezonde inhoud.
Een twintigtal kaartjes met de naam van één van mijn kinderen erop en welke leeftijd hij of zij had bereikt schreef ik er dan handmatig bij en deze bevestigde ik dan met een leuk strikje aan deze traktatie.

Met een doosje van de KFC (fasfoodrestaurant) kwam Gabriel onlangs heel blij de school uitgelopen. "Hè, wat doe jij nou met een doosje van de KFC",…