Doorgaan naar hoofdcontent
Verleden week afscheid genomen na twee weken bezoek uit Nederland. Twee vriendinnen met kinderen kwamen gezellig logeren en genieten van de Roemeense zon en al het moois dat ons plekje hier te bieden heeft! Voornamelijk 's middags verkoeling gezocht in een zwembad in de buurt  en af en toe in ons kleine eigen zwembadje Verder een beetje boodschapjes doen, een bezoek gebracht aan een zoutmeer met modderbad en zoutmeer in Slanic (provincie Prahova) én een bezoek gebracht aan de hoofdstad van Roemenië: Boekarest (Bucuresti).

Na ruim anderhalf uur in ons autootje gereden te hebben arriveerden we in de hoofdstad. We parkeerden de auto in het centrum pal tegenover het paleis van voormalig communistische leider Ceaucescu, 'Casa Poporului'. Op een terrasje in de buurt moesten we even acclimatiseren met koffie voor ons volwassenen en patatjes en Fanta voor de kinderen. Daarna was het zoeken naar de ingang van het immense paleis. Dit bleek nog een hele opgave aangezien wij onze auto net aan de achterkant van het paleis bleken te hebben geparkeerd. Het was geen straf om een wandeling langs het gebouw te maken. De zon scheen, het was gelukkig niet bloedheet en we kregen een impressie van de stad.

We hadden het geluk dat bij aankomst de Engelstalige tour met gids niet lang daarna zou beginnen. Deze zou wel ruim twee uur in beslag nemen. Ik twijfelde even of de kinderen dat wel zouden trekken, maar we besloten toch om naar binnen te gaan. Je bent per slot van rekening niet elke dag in het Paleis van Ceaucescu! Een alleraardigste gids, Lucian genaamd, leidde ons door immense zalen vol pracht en praal! Vooral veel marmer en veel goud! Verder vertelde hij toen we op het dak van het paleis stonden over het leed dat de bewoners van Boekarest was aangedaan om dit paleis te bouwen. Dat hele woonwijken plat gewalst werden om dit project mogelijk te maken. Dat sommige mensen een dag van tevoren pas hoorden dat de sloophamer in hun huis zou gaan! Dat zelfs een hele kerk verplaatst moest worden. Heel triest om dat te bedenken.

Vanaf het dak kan je ook de de bouw zien van wat de grootste Orthodoxe kerk van Roemenië moet worden. Volgens de gids wordt deze kerk nog hoger dan het paleis 'Casa Poporului'. Hij adviseerde ons allen om over drie jaar terug te keren naar Boekarest dan zou de kerk wellicht af zijn. Ik ben benieuwd hoe dat er dan uitziet!

immense kerk in aanbouw

Wel kregen we vanaf het dak en vanaf het balkon de kans om mooie kiekjes te schieten van de stad. 
Aan het einde van de tour liet hij ons weten dat wij maar liefst 7% van het hele gebouw hadden gezien! Zo groot is het dus! Hoeveel tijd zal het in beslag nemen als je alles wil bekijken, wat trouwens niet mogelijk is. In een groot deel huist het huidige Roemeense parlement.



Na het bezoek, dat de kinderen trouwens prima uithielden, hebben we in een oude wijk, die gelukkig wel bewaard is gebleven, op een terras iets gegeten.
Op de wandeling door de kleine straatjes op weg naar de auto nog een ijsje gehaald bij een ijssalon.  

Net op tijd onze auto bereikt want niet veel later brak er een onweer los. We verlieten in de regen Boekarest na een mooie dag. Zeker een aanrader en voor herhaling vatbaar.


Reacties

Populaire posts van deze blog

Door het oog van de naald....

Was ik net bijgekomen van het pittige autoritje van het afgelopen weekend, kreeg ik maandag opnieuw de schrik van mijn leven. Aan het begin van de avond verliet ik mijn huis om naar een ouderavond van Gabriel zijn klas te gaan in een stadje 10 km verderop. Het was donker. Ouderavonden heb je hier regelmatig. In ieder geval vaker dan ik mij kan herinneren van de Nederlandse school. Ik rijd liever geen auto in het donker in Roemenië en ik doe het alleen als het echt moet. Meestal neemt Mircea de ouderavonden in de winter voor zijn rekening, maar hij zit tegen een deadline aan met bekledingsklus van een auto. Hij moest echt doorwerken. Vandaar dat ik ging.

Het tweede dorp waar ik die avond binnen reed is een dorp waar aan het begin ervan veel mensen wonen die paarden bezitten. Deze paarden worden ingezet om houten karren voort te trekken. De mensen lopen er vaak midden op straat bij gebrek aan stoepen. Er is volgens mij in dit dorp één stoep en die loopt over de brug. Helaas laten mense…

EIndelijk hout

Eindelijk is ons bestelde hout gekomen. 3 Weken later dan ons werd beloofd. Een erg onhandig tijdstip omdat het een hele dag en een hele nacht heeft geregend. Op het moment dat ik dit blog schrijf komt het nog steeds met bakken uit de hemel.
Als het hout eerder was gekomen, zoals in de planning lag, hadden wij alle tijd gehad om het te zagen in een heerlijk zonnetje en in een aangename temperatuur. Nu moeten wij wachten tot de ergste regenbui voorbij is. Gelukkig konden wij wel al eerder onze dode perenboom in de voortuin kappen en in stukken zagen. Dit gebeurde wel in het herfstzonnetje.

Ik ben blij dat het hout er is want het geeft een onveilig gevoel om het niet te hebben. Je hoort verhalen van mensen die hout bestellen en dat de verkoper deze mensen eerst aan het lijntje houdt en vervolgens helemaal niets meer van zich laat horen. In deze drukke periode moet je dan op zoek naar iemand die wel te vertrouwen is en je het hout daadwerkelijk levert. Waarschijnlijk betaal je dan de …

'Go see the doctor'

Aan het begin van elk schooljaar zijn er een aantal dingen die jaarlijks terugkeren. Eén daarvan is dat de kinderen een 'adeverinta medicala' moeten hebben voor de sportles. Een 'adverinta medicala' is een papiertje waarop staat dat jouw kind fit en gezond genoeg is om mee te doen aan de sportles op school. Dit papiertje haal je bij de huisarts die daar, in ons geval, haar handtekening en stempel op zet.
Ik geloof dat ik de afgelopen jaren één of twee keer zelf zo'n papier met de kinderen ben wezen halen bij de huisarts. Meestal haalde óf Mircea's zus óf zijn moeder zo'n papiertje omdat zij in de buurt wonen van de huisarts. Dat bleek nooit een probleem.
Tot dit schooljaar. Op het nieuws was het verhaal te zien van een jongetje van een jaar of 10 die onlangs dood is gegaan tijdens een sportles op school. Hij bleek een hartziekte te hebben waar niemand kennelijk vanaf wist. Een 'adeverinta medicala' was niet aanwezig op school. Misschien zijn de hui…