Doorgaan naar hoofdcontent
De lente is in volle gang. Alles staat prachtig, vol in de bloei en het is gelukkig al lekker warm. Soms zelfs alweer iets te warm!
Gelukkig hebben wij nu wat hulp van onze buurvrouw Christina. Drie uurtjes in de ochtend komt zij ons helpen met vooral het wieden van het onkruid.
Het onkruid dat ik verleden jaar met geen mogelijkheid kon bijhouden, dat heeft zij echt allemaal zo onder controle. De bedden met lelies liggen er heerlijk, onkruidvrij bij. Zo fijn! Je ziet echt dat zij van het platteland komt en dit gewend is. Dan heb ik meer tijd voor andere andere dingen om aan te pakken. En die zijn er genoeg!

Het schooljaar schiet nu ineens heel erg op. Over ruim een maand zit het er alweer op.
Dan hebben de kinderen drie maanden schoolvakantie. Half september worden ze dan pas weer op school verwacht. De lange zomer ligt dus voor ons.

Als het je leuk lijkt om ons een handje te helpen deze lente, zomer (tegen kost en inwoning) dan ben je welkom. Er is hier van alles om aan pakken. Dan kan je zien hoe het er aan toe gaat op het Roemeense platteland. De sfeer proeven! Stuur van tevoren even een email (noralohr70@gmail.com).




ons 'bescheiden' tuintje!

Eindelijk eens een recente foto van mijzelf met Gabi
Alina weet al helemaal hoe je de tractor bestuurt, en helpt Mircea zodat hij het net gemaaide gras, dat bestemd is voor de kippen, kan inladen.
Onze eerste kuikentjes van dit jaar. Er volgen er veel meer.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Door het oog van de naald....

Was ik net bijgekomen van het pittige autoritje van het afgelopen weekend, kreeg ik maandag opnieuw de schrik van mijn leven. Aan het begin van de avond verliet ik mijn huis om naar een ouderavond van Gabriel zijn klas te gaan in een stadje 10 km verderop. Het was donker. Ouderavonden heb je hier regelmatig. In ieder geval vaker dan ik mij kan herinneren van de Nederlandse school. Ik rijd liever geen auto in het donker in Roemenië en ik doe het alleen als het echt moet. Meestal neemt Mircea de ouderavonden in de winter voor zijn rekening, maar hij zit tegen een deadline aan met bekledingsklus van een auto. Hij moest echt doorwerken. Vandaar dat ik ging.

Het tweede dorp waar ik die avond binnen reed is een dorp waar aan het begin ervan veel mensen wonen die paarden bezitten. Deze paarden worden ingezet om houten karren voort te trekken. De mensen lopen er vaak midden op straat bij gebrek aan stoepen. Er is volgens mij in dit dorp één stoep en die loopt over de brug. Helaas laten mense…

Wat een rit!

Alina deed mee aan een landelijk concours (competitie) van de Franse taal. In Roemenië zijn ze dol op concours. Voor elk vak kan je wel meedoen aan een concours. Op een middelbare school in de Roemeense stad Ploiesti waren veel kinderen uit de regio bijeen gekomen om een Frans gedicht uit hun hoofd op te zeggen. Zo ook Alina. In haar geval was het een fabel van Jean de la Fontaine (de krekel en de mier). De afgelopen weken werd er flink op geoefend in de Franse les en uiteindelijk werden er vier kinderen uitgekozen die mee mochten doen. Zo ook Alina. Zij vind Frans een hele leuk vak op school en het gaat goed. Doordat er meerdere kinderen naar Ploiesti moesten vroeg een klasgenootje aan haar of zij en ik met hem en zijn moeder mee wilde rijden? Nou, dat wilden wij wel. Ik vond het prettig om een keertje niet te hoeven rijden. Niet uit te zoeken waar die school precies was. Niet een parkeerplek te hoeven zoeken. Gewoon lekker achterover zitten en mij rond laten rijden. Op het afgesprok…

Traktatie

Soms komt een van de kinderen met een grappig of opmerkelijk verhaal van school thuis en vertelt daar dan over. Deze keer had Gabriel een grappig voorval.
Als een kind op school in Roemenië jarig is, dan worden er meestal chocolaatjes getrakteerd. De jarige job deelt dan de chocolaatjes aan de klasgenoten uit die daar steevast een zoen op de wang voor teruggeven. Niet die ingewikkelde en tijdrovende traktaties die ik in Nederland in elkaar heb zitten flansen. Meestal een servetje met een strikje eromheen met een doosje rozijnen en een flesje bellenblaas erin.
Vooral geen snoep, maar een verantwoorde, redelijk gezonde inhoud.
Een twintigtal kaartjes met de naam van één van mijn kinderen erop en welke leeftijd hij of zij had bereikt schreef ik er dan handmatig bij en deze bevestigde ik dan met een leuk strikje aan deze traktatie.

Met een doosje van de KFC (fasfoodrestaurant) kwam Gabriel onlangs heel blij de school uitgelopen. "Hè, wat doe jij nou met een doosje van de KFC",…