Doorgaan naar hoofdcontent

Goed koud!

Ineens is het dan echt heel koud in Roemenië. Al een paar dagen komt het kwik niet boven de -3 graden Celsius uit en volgens de voorspellingen blijft dat nog even zo. IJzig. Waar het natuurlijk echt bibberen voor is, is voor al die dieren die de winter buiten moeten doorbrengen. De vele straathonden en -katten, maar ook onze kleine hondjes en de grote hond Max. Zij leven allemaal buiten. Weer of geen weer, ze liggen buiten. Wel geef ik ze nu wat vaker door de dag heen warm voedsel. Dan heb ik het idee dat ze het lekker warm zal houden en ach, ze warmen zich tevens aan elkaar. De poezen waar ik al eerder over schreef, zijn al helemaal gewend hier binnen. Die zijn de deur bijna niet meer uit te krijgen. Die spinnen heerlijk naast de verwarming. De hele dag liggen die beesten te tukken! Toch willen ze 's avonds nog wel eens de moeite nemen om even hun hoofd buiten de deur te begeven. Waarschijnlijk toch wat jagen?!

Vanmorgen zag ik een net aangereden hond op een zebrapad in Ploiesti liggen. Best een groot beest. Zoiets went trouwens nooit. Een vreselijk naar gezicht.
Er liep een man naar het beest toe en probeerde het weg te slepen, maar het beest hapte constant naar die man. Waarschijnlijk omdat het de hond zoveel pijn deed. Omdat de rij met wachtende auto's al maar langer werd besloot de man het wat kordater aan te pakken. Hij pakte het beest goed beet en sleepte het alsnog naar de zijkant van de weg. Ditmaal zonder happende bewegingen van de hond. Heel schrijnend, maar lief om te zien dat deze man zich wel om het beest bekommerde. Later wachtte ik in de auto op de kinderen die snoepjes aan het kopen waren in een supermarktje. Ik mocht niet met ze mee naar binnen; dat wilden ze zelf doen. Terwijl ik wachtte zag ik vanuit de auto een vrouw uit een huis komen met een groot blik in haar handen waar ze brokjes voor de hond, bij haar op de stoep, in had zitten. Het beestje kwam met zijn staart kwispelend op de vrouw af en viel gelijk aan op de brokken. Dit is waarschijnlijk een wederkerend ritueel. Het hele andere uiterste zag ik vanmorgen toen ik de kinderen naar school bracht. Een vrouw die haar kleine, witte hondje uitliet en dat hondje was geheel gehuld in een warm, blauw en flitsend pakje! Hoe groot kun je het contrast krijgen tussen de honden hier in Roemenië?

Gelukkig vind je toch altijd mensen die zeer met dieren begaan zijn. 
Fijn om te zien.

De goed gevulde straathond net nadat hij zijn brokken had verorberd!


Reacties

Populaire posts van deze blog

Door het oog van de naald....

Was ik net bijgekomen van het pittige autoritje van het afgelopen weekend, kreeg ik maandag opnieuw de schrik van mijn leven. Aan het begin van de avond verliet ik mijn huis om naar een ouderavond van Gabriel zijn klas te gaan in een stadje 10 km verderop. Het was donker. Ouderavonden heb je hier regelmatig. In ieder geval vaker dan ik mij kan herinneren van de Nederlandse school. Ik rijd liever geen auto in het donker in Roemenië en ik doe het alleen als het echt moet. Meestal neemt Mircea de ouderavonden in de winter voor zijn rekening, maar hij zit tegen een deadline aan met bekledingsklus van een auto. Hij moest echt doorwerken. Vandaar dat ik ging.

Het tweede dorp waar ik die avond binnen reed is een dorp waar aan het begin ervan veel mensen wonen die paarden bezitten. Deze paarden worden ingezet om houten karren voort te trekken. De mensen lopen er vaak midden op straat bij gebrek aan stoepen. Er is volgens mij in dit dorp één stoep en die loopt over de brug. Helaas laten mense…

EIndelijk hout

Eindelijk is ons bestelde hout gekomen. 3 Weken later dan ons werd beloofd. Een erg onhandig tijdstip omdat het een hele dag en een hele nacht heeft geregend. Op het moment dat ik dit blog schrijf komt het nog steeds met bakken uit de hemel.
Als het hout eerder was gekomen, zoals in de planning lag, hadden wij alle tijd gehad om het te zagen in een heerlijk zonnetje en in een aangename temperatuur. Nu moeten wij wachten tot de ergste regenbui voorbij is. Gelukkig konden wij wel al eerder onze dode perenboom in de voortuin kappen en in stukken zagen. Dit gebeurde wel in het herfstzonnetje.

Ik ben blij dat het hout er is want het geeft een onveilig gevoel om het niet te hebben. Je hoort verhalen van mensen die hout bestellen en dat de verkoper deze mensen eerst aan het lijntje houdt en vervolgens helemaal niets meer van zich laat horen. In deze drukke periode moet je dan op zoek naar iemand die wel te vertrouwen is en je het hout daadwerkelijk levert. Waarschijnlijk betaal je dan de …

'Go see the doctor'

Aan het begin van elk schooljaar zijn er een aantal dingen die jaarlijks terugkeren. Eén daarvan is dat de kinderen een 'adeverinta medicala' moeten hebben voor de sportles. Een 'adverinta medicala' is een papiertje waarop staat dat jouw kind fit en gezond genoeg is om mee te doen aan de sportles op school. Dit papiertje haal je bij de huisarts die daar, in ons geval, haar handtekening en stempel op zet.
Ik geloof dat ik de afgelopen jaren één of twee keer zelf zo'n papier met de kinderen ben wezen halen bij de huisarts. Meestal haalde óf Mircea's zus óf zijn moeder zo'n papiertje omdat zij in de buurt wonen van de huisarts. Dat bleek nooit een probleem.
Tot dit schooljaar. Op het nieuws was het verhaal te zien van een jongetje van een jaar of 10 die onlangs dood is gegaan tijdens een sportles op school. Hij bleek een hartziekte te hebben waar niemand kennelijk vanaf wist. Een 'adeverinta medicala' was niet aanwezig op school. Misschien zijn de hui…