Doorgaan naar hoofdcontent

Goed koud!

Ineens is het dan echt heel koud in Roemenië. Al een paar dagen komt het kwik niet boven de -3 graden Celsius uit en volgens de voorspellingen blijft dat nog even zo. IJzig. Waar het natuurlijk echt bibberen voor is, is voor al die dieren die de winter buiten moeten doorbrengen. De vele straathonden en -katten, maar ook onze kleine hondjes en de grote hond Max. Zij leven allemaal buiten. Weer of geen weer, ze liggen buiten. Wel geef ik ze nu wat vaker door de dag heen warm voedsel. Dan heb ik het idee dat ze het lekker warm zal houden en ach, ze warmen zich tevens aan elkaar. De poezen waar ik al eerder over schreef, zijn al helemaal gewend hier binnen. Die zijn de deur bijna niet meer uit te krijgen. Die spinnen heerlijk naast de verwarming. De hele dag liggen die beesten te tukken! Toch willen ze 's avonds nog wel eens de moeite nemen om even hun hoofd buiten de deur te begeven. Waarschijnlijk toch wat jagen?!

Vanmorgen zag ik een net aangereden hond op een zebrapad in Ploiesti liggen. Best een groot beest. Zoiets went trouwens nooit. Een vreselijk naar gezicht.
Er liep een man naar het beest toe en probeerde het weg te slepen, maar het beest hapte constant naar die man. Waarschijnlijk omdat het de hond zoveel pijn deed. Omdat de rij met wachtende auto's al maar langer werd besloot de man het wat kordater aan te pakken. Hij pakte het beest goed beet en sleepte het alsnog naar de zijkant van de weg. Ditmaal zonder happende bewegingen van de hond. Heel schrijnend, maar lief om te zien dat deze man zich wel om het beest bekommerde. Later wachtte ik in de auto op de kinderen die snoepjes aan het kopen waren in een supermarktje. Ik mocht niet met ze mee naar binnen; dat wilden ze zelf doen. Terwijl ik wachtte zag ik vanuit de auto een vrouw uit een huis komen met een groot blik in haar handen waar ze brokjes voor de hond, bij haar op de stoep, in had zitten. Het beestje kwam met zijn staart kwispelend op de vrouw af en viel gelijk aan op de brokken. Dit is waarschijnlijk een wederkerend ritueel. Het hele andere uiterste zag ik vanmorgen toen ik de kinderen naar school bracht. Een vrouw die haar kleine, witte hondje uitliet en dat hondje was geheel gehuld in een warm, blauw en flitsend pakje! Hoe groot kun je het contrast krijgen tussen de honden hier in Roemenië?

Gelukkig vind je toch altijd mensen die zeer met dieren begaan zijn. 
Fijn om te zien.

De goed gevulde straathond net nadat hij zijn brokken had verorberd!


Reacties

Populaire posts van deze blog

Door het oog van de naald....

Was ik net bijgekomen van het pittige autoritje van het afgelopen weekend, kreeg ik maandag opnieuw de schrik van mijn leven. Aan het begin van de avond verliet ik mijn huis om naar een ouderavond van Gabriel zijn klas te gaan in een stadje 10 km verderop. Het was donker. Ouderavonden heb je hier regelmatig. In ieder geval vaker dan ik mij kan herinneren van de Nederlandse school. Ik rijd liever geen auto in het donker in Roemenië en ik doe het alleen als het echt moet. Meestal neemt Mircea de ouderavonden in de winter voor zijn rekening, maar hij zit tegen een deadline aan met bekledingsklus van een auto. Hij moest echt doorwerken. Vandaar dat ik ging.

Het tweede dorp waar ik die avond binnen reed is een dorp waar aan het begin ervan veel mensen wonen die paarden bezitten. Deze paarden worden ingezet om houten karren voort te trekken. De mensen lopen er vaak midden op straat bij gebrek aan stoepen. Er is volgens mij in dit dorp één stoep en die loopt over de brug. Helaas laten mense…

Wat een rit!

Alina deed mee aan een landelijk concours (competitie) van de Franse taal. In Roemenië zijn ze dol op concours. Voor elk vak kan je wel meedoen aan een concours. Op een middelbare school in de Roemeense stad Ploiesti waren veel kinderen uit de regio bijeen gekomen om een Frans gedicht uit hun hoofd op te zeggen. Zo ook Alina. In haar geval was het een fabel van Jean de la Fontaine (de krekel en de mier). De afgelopen weken werd er flink op geoefend in de Franse les en uiteindelijk werden er vier kinderen uitgekozen die mee mochten doen. Zo ook Alina. Zij vind Frans een hele leuk vak op school en het gaat goed. Doordat er meerdere kinderen naar Ploiesti moesten vroeg een klasgenootje aan haar of zij en ik met hem en zijn moeder mee wilde rijden? Nou, dat wilden wij wel. Ik vond het prettig om een keertje niet te hoeven rijden. Niet uit te zoeken waar die school precies was. Niet een parkeerplek te hoeven zoeken. Gewoon lekker achterover zitten en mij rond laten rijden. Op het afgesprok…

Traktatie

Soms komt een van de kinderen met een grappig of opmerkelijk verhaal van school thuis en vertelt daar dan over. Deze keer had Gabriel een grappig voorval.
Als een kind op school in Roemenië jarig is, dan worden er meestal chocolaatjes getrakteerd. De jarige job deelt dan de chocolaatjes aan de klasgenoten uit die daar steevast een zoen op de wang voor teruggeven. Niet die ingewikkelde en tijdrovende traktaties die ik in Nederland in elkaar heb zitten flansen. Meestal een servetje met een strikje eromheen met een doosje rozijnen en een flesje bellenblaas erin.
Vooral geen snoep, maar een verantwoorde, redelijk gezonde inhoud.
Een twintigtal kaartjes met de naam van één van mijn kinderen erop en welke leeftijd hij of zij had bereikt schreef ik er dan handmatig bij en deze bevestigde ik dan met een leuk strikje aan deze traktatie.

Met een doosje van de KFC (fasfoodrestaurant) kwam Gabriel onlangs heel blij de school uitgelopen. "Hè, wat doe jij nou met een doosje van de KFC",…