Doorgaan naar hoofdcontent

Klooster, opgraving en gezellig bezoek

Nadat ik een week lang mijn moeder uit Nederland op bezoek had, was het afgelopen weekend de beurt aan mijn oom en tante. Mijn oom moest in Roemenië zijn voor een congres en reisde daarna samen met zijn vrouw door naar Ploiesti. Daar haalden we ze 's avonds van de trein. Mijn schoonmoeder had op Mircea's verzoek een pan met heerlijke 'Sarmala' (roemeense koolrolletjes gevuld met gehakt en rijst) gemaakt die we bij hun aankomst hier opaten.
Deze Roemeense specialiteit werd erg lekker gevonden.

De eerste dag van hun bezoek hebben we vooral veel bijgekletst in het zonnetje in de tuin en aan het eind van de middag een prachtig klooster bij ons in de buurt bezocht: Het klooster van Zamfira.
Ik woon hier al ruim twee jaar en rij ik regelmatig langs dit klooster, maar ik had het nog nooit bezocht.
Het is een klooster waar vijfentwintig nonnen wonen. Ze wonen daar alleraardigst. In het midden van het terrein staat een klein, wit kerkje met daaromheen allemaal kleine huisjes met verandaatjes ervoor. Prachtig, verzorgde tuinen. Het heeft iets weg van een hofje zoals ik dat vanuit Nederland ken.
Ik moet zeggen, een oase van rust.

Zondagmiddag een Romeinse opgraving hier in de buurt bezocht (Castrul Romane Malaesti Prahova). Deze hebben ze een jaar of twee geleden pas ontdekt. Wist ik zelfs het bestaan niet van, totdat ik er door iemand op werd gewezen.

Maandagochtend vertrok het bezoek en kon mijn drukke week beginnen. De hele week ben ik bezig geweest met het planten van onze krokusbolletjes in kleine bloempotjes. Wat een werk is dat! Er lijkt geen einde aan te komen. Gelukkig was het prachtig weer, dus kon ik dit werk in het zonnetje doen. Sinds gisteren heb ik de werktafel naar de kas verplaatst omdat het een beetje begon te druppelen. Daar kan dan gewoon doorgewerkt worden en mocht er een zonnestraal komen, dan is het daar meteen goed warm!

Als alles meezit krijgen we vanmiddag versterking, want in mijn tempo doe ik er wel tien weken over om ze allemaal geplant te krijgen, en zo lang wachten die bolletjes niet!

ingang van het klooster Zamfira

Alina brandt een kaarsje bij het kloooster

Romeinse opgraving bij Malaesti, Prahova


Reacties

Populaire posts van deze blog

Door het oog van de naald....

Was ik net bijgekomen van het pittige autoritje van het afgelopen weekend, kreeg ik maandag opnieuw de schrik van mijn leven. Aan het begin van de avond verliet ik mijn huis om naar een ouderavond van Gabriel zijn klas te gaan in een stadje 10 km verderop. Het was donker. Ouderavonden heb je hier regelmatig. In ieder geval vaker dan ik mij kan herinneren van de Nederlandse school. Ik rijd liever geen auto in het donker in Roemenië en ik doe het alleen als het echt moet. Meestal neemt Mircea de ouderavonden in de winter voor zijn rekening, maar hij zit tegen een deadline aan met bekledingsklus van een auto. Hij moest echt doorwerken. Vandaar dat ik ging.

Het tweede dorp waar ik die avond binnen reed is een dorp waar aan het begin ervan veel mensen wonen die paarden bezitten. Deze paarden worden ingezet om houten karren voort te trekken. De mensen lopen er vaak midden op straat bij gebrek aan stoepen. Er is volgens mij in dit dorp één stoep en die loopt over de brug. Helaas laten mense…

EIndelijk hout

Eindelijk is ons bestelde hout gekomen. 3 Weken later dan ons werd beloofd. Een erg onhandig tijdstip omdat het een hele dag en een hele nacht heeft geregend. Op het moment dat ik dit blog schrijf komt het nog steeds met bakken uit de hemel.
Als het hout eerder was gekomen, zoals in de planning lag, hadden wij alle tijd gehad om het te zagen in een heerlijk zonnetje en in een aangename temperatuur. Nu moeten wij wachten tot de ergste regenbui voorbij is. Gelukkig konden wij wel al eerder onze dode perenboom in de voortuin kappen en in stukken zagen. Dit gebeurde wel in het herfstzonnetje.

Ik ben blij dat het hout er is want het geeft een onveilig gevoel om het niet te hebben. Je hoort verhalen van mensen die hout bestellen en dat de verkoper deze mensen eerst aan het lijntje houdt en vervolgens helemaal niets meer van zich laat horen. In deze drukke periode moet je dan op zoek naar iemand die wel te vertrouwen is en je het hout daadwerkelijk levert. Waarschijnlijk betaal je dan de …

'Go see the doctor'

Aan het begin van elk schooljaar zijn er een aantal dingen die jaarlijks terugkeren. Eén daarvan is dat de kinderen een 'adeverinta medicala' moeten hebben voor de sportles. Een 'adverinta medicala' is een papiertje waarop staat dat jouw kind fit en gezond genoeg is om mee te doen aan de sportles op school. Dit papiertje haal je bij de huisarts die daar, in ons geval, haar handtekening en stempel op zet.
Ik geloof dat ik de afgelopen jaren één of twee keer zelf zo'n papier met de kinderen ben wezen halen bij de huisarts. Meestal haalde óf Mircea's zus óf zijn moeder zo'n papiertje omdat zij in de buurt wonen van de huisarts. Dat bleek nooit een probleem.
Tot dit schooljaar. Op het nieuws was het verhaal te zien van een jongetje van een jaar of 10 die onlangs dood is gegaan tijdens een sportles op school. Hij bleek een hartziekte te hebben waar niemand kennelijk vanaf wist. Een 'adeverinta medicala' was niet aanwezig op school. Misschien zijn de hui…