Doorgaan naar hoofdcontent

Klooster, opgraving en gezellig bezoek

Nadat ik een week lang mijn moeder uit Nederland op bezoek had, was het afgelopen weekend de beurt aan mijn oom en tante. Mijn oom moest in Roemenië zijn voor een congres en reisde daarna samen met zijn vrouw door naar Ploiesti. Daar haalden we ze 's avonds van de trein. Mijn schoonmoeder had op Mircea's verzoek een pan met heerlijke 'Sarmala' (roemeense koolrolletjes gevuld met gehakt en rijst) gemaakt die we bij hun aankomst hier opaten.
Deze Roemeense specialiteit werd erg lekker gevonden.

De eerste dag van hun bezoek hebben we vooral veel bijgekletst in het zonnetje in de tuin en aan het eind van de middag een prachtig klooster bij ons in de buurt bezocht: Het klooster van Zamfira.
Ik woon hier al ruim twee jaar en rij ik regelmatig langs dit klooster, maar ik had het nog nooit bezocht.
Het is een klooster waar vijfentwintig nonnen wonen. Ze wonen daar alleraardigst. In het midden van het terrein staat een klein, wit kerkje met daaromheen allemaal kleine huisjes met verandaatjes ervoor. Prachtig, verzorgde tuinen. Het heeft iets weg van een hofje zoals ik dat vanuit Nederland ken.
Ik moet zeggen, een oase van rust.

Zondagmiddag een Romeinse opgraving hier in de buurt bezocht (Castrul Romane Malaesti Prahova). Deze hebben ze een jaar of twee geleden pas ontdekt. Wist ik zelfs het bestaan niet van, totdat ik er door iemand op werd gewezen.

Maandagochtend vertrok het bezoek en kon mijn drukke week beginnen. De hele week ben ik bezig geweest met het planten van onze krokusbolletjes in kleine bloempotjes. Wat een werk is dat! Er lijkt geen einde aan te komen. Gelukkig was het prachtig weer, dus kon ik dit werk in het zonnetje doen. Sinds gisteren heb ik de werktafel naar de kas verplaatst omdat het een beetje begon te druppelen. Daar kan dan gewoon doorgewerkt worden en mocht er een zonnestraal komen, dan is het daar meteen goed warm!

Als alles meezit krijgen we vanmiddag versterking, want in mijn tempo doe ik er wel tien weken over om ze allemaal geplant te krijgen, en zo lang wachten die bolletjes niet!

ingang van het klooster Zamfira

Alina brandt een kaarsje bij het kloooster

Romeinse opgraving bij Malaesti, Prahova


Reacties

Populaire posts van deze blog

Door het oog van de naald....

Was ik net bijgekomen van het pittige autoritje van het afgelopen weekend, kreeg ik maandag opnieuw de schrik van mijn leven. Aan het begin van de avond verliet ik mijn huis om naar een ouderavond van Gabriel zijn klas te gaan in een stadje 10 km verderop. Het was donker. Ouderavonden heb je hier regelmatig. In ieder geval vaker dan ik mij kan herinneren van de Nederlandse school. Ik rijd liever geen auto in het donker in Roemenië en ik doe het alleen als het echt moet. Meestal neemt Mircea de ouderavonden in de winter voor zijn rekening, maar hij zit tegen een deadline aan met bekledingsklus van een auto. Hij moest echt doorwerken. Vandaar dat ik ging.

Het tweede dorp waar ik die avond binnen reed is een dorp waar aan het begin ervan veel mensen wonen die paarden bezitten. Deze paarden worden ingezet om houten karren voort te trekken. De mensen lopen er vaak midden op straat bij gebrek aan stoepen. Er is volgens mij in dit dorp één stoep en die loopt over de brug. Helaas laten mense…

Wat een rit!

Alina deed mee aan een landelijk concours (competitie) van de Franse taal. In Roemenië zijn ze dol op concours. Voor elk vak kan je wel meedoen aan een concours. Op een middelbare school in de Roemeense stad Ploiesti waren veel kinderen uit de regio bijeen gekomen om een Frans gedicht uit hun hoofd op te zeggen. Zo ook Alina. In haar geval was het een fabel van Jean de la Fontaine (de krekel en de mier). De afgelopen weken werd er flink op geoefend in de Franse les en uiteindelijk werden er vier kinderen uitgekozen die mee mochten doen. Zo ook Alina. Zij vind Frans een hele leuk vak op school en het gaat goed. Doordat er meerdere kinderen naar Ploiesti moesten vroeg een klasgenootje aan haar of zij en ik met hem en zijn moeder mee wilde rijden? Nou, dat wilden wij wel. Ik vond het prettig om een keertje niet te hoeven rijden. Niet uit te zoeken waar die school precies was. Niet een parkeerplek te hoeven zoeken. Gewoon lekker achterover zitten en mij rond laten rijden. Op het afgesprok…

Traktatie

Soms komt een van de kinderen met een grappig of opmerkelijk verhaal van school thuis en vertelt daar dan over. Deze keer had Gabriel een grappig voorval.
Als een kind op school in Roemenië jarig is, dan worden er meestal chocolaatjes getrakteerd. De jarige job deelt dan de chocolaatjes aan de klasgenoten uit die daar steevast een zoen op de wang voor teruggeven. Niet die ingewikkelde en tijdrovende traktaties die ik in Nederland in elkaar heb zitten flansen. Meestal een servetje met een strikje eromheen met een doosje rozijnen en een flesje bellenblaas erin.
Vooral geen snoep, maar een verantwoorde, redelijk gezonde inhoud.
Een twintigtal kaartjes met de naam van één van mijn kinderen erop en welke leeftijd hij of zij had bereikt schreef ik er dan handmatig bij en deze bevestigde ik dan met een leuk strikje aan deze traktatie.

Met een doosje van de KFC (fasfoodrestaurant) kwam Gabriel onlangs heel blij de school uitgelopen. "Hè, wat doe jij nou met een doosje van de KFC",…