Doorgaan naar hoofdcontent

Terug naar school.

Na bijna drie maanden vakantie gehad te hebben is de school dan echt begonnen. Maandag de vijftiende september was het een dag om iedereen weer te treffen na de vakantie, om te weten waar je klaslokaal is voor het komende schooljaar en om schoolboeken in ontvangst te nemen. Vooral om geld te betalen voor de schoolboeken, want die zijn hier niet voor niets op de lagere school (er moet veelvuldig diep in de buidel getast worden voor schoolspullen!).

Om 9 uur werden we verwacht op het schoolterrein alwaar we welkom werden geheten door de schooldirecteur. Hoewel hij door een microfoon sprak was er werkelijk niets van te verstaan en daardoor luisterden er helemaal niemand, wat ik redelijk gênant vond.
Daarna was het de beurt aan de priester van het kleine stadje. Samen met twee hulpjes droeg hij een mis voor. Dat is hier een gewoonte! Ik weet niet hoe het kan, maar dit was wel goed te verstaan. De priester sprak gewoon wat harder door de microfoon denk ik zomaar! Zelfs hier was weinig tot geen aandacht voor! Mensen zeggen hier dat ze allemaal zo gelovig zijn, maar als er dan een priester bezig is met het voordragen van een mis, dan vinden ze gesprekjes met elkaar of hun telefoon toch belangrijker! Wel staan mensen voortdurend kruisjes te slaan!

Alle kinderen stonden ruim een half uur naar dit schouwspel te luisteren en te kijken. Van het ene been hupsend op het andere wachtend tot ze de klas in mochten. Alina vond het best wel weer spannend na zo'n lange tijd de kinderen niet gezien te hebben.

Mircea ging uiteindelijk met Gabriel mee naar zijn nieuwe klas en ik ging met Alina mee. We werden door Alina's juf welkom geheten en ze sprak de woorden uit dat ze hoopte dat het een mooi schooljaar zou worden voor iedereen. Na vijf minuten stond ik alweer buiten. Of de ouders even drie kwartier buiten de klas wilden wachten! Ik heb met een aantal moeders deze tijd buiten in het zonnetje doorgebracht en zo goed en zo kwaad als het ging geconverseerd in het Roemeens!
Na uiteindelijk ruim een uur gewacht te hebben, kwam Alina met haar nieuwe schoolboeken de klas uitlopen.
Gabriel's juf had haar welkomstpraatje al wat sneller afgewerkt.

Afgelopen donderdagavond was er een ouderavond voor Gabriel's klas. Alina ging met mij mee om een beetje als tolk te fungeren, maar al snel verdween ze op de gang met andere kinderen die meegekomen waren, om daar lekker te spelen. Gelukkig wordt er niet heel veel interessants besproken en wat er werd gezegd kon ik redelijk begrijpen. Onder andere werd er besproken dat er een printer (ze werken hier veel met kopietjes), boxjes voor de computer, een elektriciteitskabel en een klok aangeschaft moest worden! Of we allemaal even weer wilden betalen! Het gaat niet om veel geld, maar het maakt me toch elke keer wel wat geprikkeld om te bedenken dat je deze basiszaken zelf moet aanschaffen. Waarom is dat niet gewoon aanwezig op school?
Mircea hoorde laatst iemand op de televisie zeggen, en dat vind ik een hele goeie: "Er wordt werkelijk niets in de jeugd en in het onderwijs geïnvesteerd en dan verwachten ze wel een bloeiende economie in Roemenië in de toekomst!"

Alina heeft nu twee dagen per week een uur extra les. Ze zit dan tot half één op school. In dat uurtje dat Gabi en ik op haar moeten wachten, gaat Gabriel naar pianoles in het Casa de Cultura. Daarna kan Alina nog een half uurtje zich laten gaan op de piano bij juffrouw Paula, waar we al kennis mee gemaakt hebben.
 
Goed, de kinderen gaan lekker weer naar school. Eindelijk weer regelmaat na toch een iet wat te lange vakantie van drie maanden. De kop is er nu echt af!








Reacties

Populaire posts van deze blog

Door het oog van de naald....

Was ik net bijgekomen van het pittige autoritje van het afgelopen weekend, kreeg ik maandag opnieuw de schrik van mijn leven. Aan het begin van de avond verliet ik mijn huis om naar een ouderavond van Gabriel zijn klas te gaan in een stadje 10 km verderop. Het was donker. Ouderavonden heb je hier regelmatig. In ieder geval vaker dan ik mij kan herinneren van de Nederlandse school. Ik rijd liever geen auto in het donker in Roemenië en ik doe het alleen als het echt moet. Meestal neemt Mircea de ouderavonden in de winter voor zijn rekening, maar hij zit tegen een deadline aan met bekledingsklus van een auto. Hij moest echt doorwerken. Vandaar dat ik ging.

Het tweede dorp waar ik die avond binnen reed is een dorp waar aan het begin ervan veel mensen wonen die paarden bezitten. Deze paarden worden ingezet om houten karren voort te trekken. De mensen lopen er vaak midden op straat bij gebrek aan stoepen. Er is volgens mij in dit dorp één stoep en die loopt over de brug. Helaas laten mense…

EIndelijk hout

Eindelijk is ons bestelde hout gekomen. 3 Weken later dan ons werd beloofd. Een erg onhandig tijdstip omdat het een hele dag en een hele nacht heeft geregend. Op het moment dat ik dit blog schrijf komt het nog steeds met bakken uit de hemel.
Als het hout eerder was gekomen, zoals in de planning lag, hadden wij alle tijd gehad om het te zagen in een heerlijk zonnetje en in een aangename temperatuur. Nu moeten wij wachten tot de ergste regenbui voorbij is. Gelukkig konden wij wel al eerder onze dode perenboom in de voortuin kappen en in stukken zagen. Dit gebeurde wel in het herfstzonnetje.

Ik ben blij dat het hout er is want het geeft een onveilig gevoel om het niet te hebben. Je hoort verhalen van mensen die hout bestellen en dat de verkoper deze mensen eerst aan het lijntje houdt en vervolgens helemaal niets meer van zich laat horen. In deze drukke periode moet je dan op zoek naar iemand die wel te vertrouwen is en je het hout daadwerkelijk levert. Waarschijnlijk betaal je dan de …

'Go see the doctor'

Aan het begin van elk schooljaar zijn er een aantal dingen die jaarlijks terugkeren. Eén daarvan is dat de kinderen een 'adeverinta medicala' moeten hebben voor de sportles. Een 'adverinta medicala' is een papiertje waarop staat dat jouw kind fit en gezond genoeg is om mee te doen aan de sportles op school. Dit papiertje haal je bij de huisarts die daar, in ons geval, haar handtekening en stempel op zet.
Ik geloof dat ik de afgelopen jaren één of twee keer zelf zo'n papier met de kinderen ben wezen halen bij de huisarts. Meestal haalde óf Mircea's zus óf zijn moeder zo'n papiertje omdat zij in de buurt wonen van de huisarts. Dat bleek nooit een probleem.
Tot dit schooljaar. Op het nieuws was het verhaal te zien van een jongetje van een jaar of 10 die onlangs dood is gegaan tijdens een sportles op school. Hij bleek een hartziekte te hebben waar niemand kennelijk vanaf wist. Een 'adeverinta medicala' was niet aanwezig op school. Misschien zijn de hui…